Στη ζωή μας συναντάμε πολλούς
ανθρώπους. Άλλους τους προσπερνάμε αδιάφορα, σε άλλους κάνουμε μια σύντομη
στάση και για άλλους σπαταλάμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, χωρίς να έχουμε
την ανάλογη αντιμετώπιση.
Κι εκεί είναι που σε τυφλώνει το
πέπλο του έρωτα. Αρχίζεις να κυνηγάς κάποιον που δε θα φτάσεις ποτέ.
Δημιουργείς στο μυαλό σου ολόκληρα σενάρια συνομωσίας για το τι μπορεί να
φταίει. Σενάρια που ούτε εσύ δεν πιστεύεις καλά-καλά.
«Έχει σχέση», «είμαστε μακριά»,
«πληγώθηκε στο παρελθόν και φοβάται να δεθεί». Οι συγκυρίες σου τα ακυρώνουν
ένα προς ένα. Αλλά εσύ δε μασάς. Φτιάχνεις άλλα. Καινούργια. Πιο πιθανά, πιο
πιστευτά και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Αλλά δυστυχώς κι αυτά θα διαψευστούν.
Βομβαρδίζεις το κεφάλι σου μʾ
αναπάντητα ερωτήματα. Νιώθεις νʾ ασφυκτιάς απʾ όλα αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις.
Το μόνο που σε χαλαρώνει απʾ τα δεσμά που έχεις επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό
σου, είναι τα λίγα δευτερόλεπτα που γεμίζεις τα πνευμόνια σου με παραπάνω αέρα.
Ψάχνεις τρόπους να έρθετε πιο
κοντά, μπας και καταφέρεις νʾ ανοίξεις το ρημάδι σου και πεις αυτά που σε
βαραίνουν. Αντ’ αυτού έρχεσαι αντιμέτωπος μʾ ένα πελώριο τείχος. Δεν το βάζεις
κάτω και προσπαθείς. Προσπαθείς να το σκαρφαλώσεις, όμως είναι ψηλό. Θέλεις να
το σκάψεις αλλά ξέρεις πως είναι γερό.
Δεν καταφέρνεις τίποτα έτσι. Κι
αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως μόνο ένας Δούρειος Ίππος θα σε πάει εκεί που
θες.
Αρχίζεις νέο αγώνα, πιο δύσκολο.
Ξεκινάει η φάση του αμείλικτου «κατηγορώ» προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Τα
βάζεις με τη συμπεριφορά σου, τον χαρακτήρα σου, την εμφάνισή σου, γενικά με
ό,τι θεωρείς πως φταίει που δεν είστε μαζί.
Αρχίζεις να τσαλακώνεσαι.
Προσπαθείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι για να χωρέσεις με το ζόρι εκεί που
θέλεις. Ό,τι σχήμα και να πάρεις πάντα θα φαίνονται οι τσακίσεις σου. Ποτέ δε
θα καταφέρεις να γίνεις το ιδανικό για κάποιον που απλά δε σε θέλει στη ζωή του.
Είναι πολύ άδικο αυτό. Πρώτον για
σένα. Προσπαθείς να πετσοκόψεις κομμάτια του εαυτού σου. Αυτό βέβαια δεν είναι
απαραίτητα κακό όταν γίνεται με το σωστό κίνητρο. Είναι τελείως διαφορετικό νʾ
αλλάξεις κάποιες πτυχές του χαρακτήρα σου γιατί θεωρείς πως θα κάνει καλό σʾ
εσένα, απʾ το να το κάνεις για να αρέσεις σε κάποιον.
Ωστόσο είναι άδικο και για τον
άλλον. Προσπαθείς να μπεις, σαν τον κλέφτη, σε μια ζωή που δεν είσαι
ευπρόσδεκτος. Κι αυτό δεν πρόκειται νʾ αλλάξει ακόμα κι αν αλλάξεις.
Μετά απʾ όλα αυτά, αντί να βάλεις
μυαλό και να πας παρακάτω, κατηγορείς αυτόν γιατί δε σε θέλει και γιατί δεν
εκτίμησε όλα όσα έκανες για το «μαζί». Κι ας υπήρχε μόνο στην φαντασία σου αυτό
το «μαζί». Εσύ θυματοποίησες τον εαυτό σου. Κανείς δε σε ανάγκασε να το
κάνεις. Κανείς δε σου υποσχέθηκε τίποτα και, κυρίως, δε σου ζήτησε τίποτα.
Πάρε την ευθύνη που σου αναλογεί
για το λάθος που επέλεξες να κάνεις. Μάθε να ξεχωρίζεις όσα θες εσύ, από τα όσα
δε θέλει ο άλλος. Μη ζωγραφίζεις στο μυαλό σου την τέλεια σχέση μʾ εκείνον.
Για σένα μπορεί να είναι το άλλο
σου μισό. Αλλά για να υπάρξει ένα ενιαίο «μαζί» πρέπει κι εσύ να είσαι το δικό του άλλο μισό.
Οι σχέσεις δεν είναι πασπαρτού.
Δεν ταιριάζουν όλοι με όλους. Ναι, θα την πατήσεις, θα κάνεις λάθη, θα
κολλήσεις εκεί που δεν πρέπει. Δεν το γλιτώνεις, όπως δεν γλίτωσαν τόσοι άλλοι
πριν από εσένα.
Δες το αλλιώς! Άνοιξε το μυαλό σου, γέμισέ το εμπειρίες και
προχώρα παρακάτω μεʾ ένα επιπλέον γραμμάριο σοφίας για την επόμενη
στροφή.
