Θα
τη συναντήσεις τυχαία σε ένα μπαράκι
με την παρέα της. Θα σου κάνει εντύπωση
η απίστευτη διάθεση της, το δυνατό της
χαμόγελο και η θετική της αύρα. Γελάει
δυνατά, διασκεδάζει, κοροϊδεύει τους
φίλους της, πίνει και είναι η ψυχή της
παρέας. Ένας άνθρωπος γεμάτος δύναμη
και θετική ενέργεια. Ένα άτομο
που δεν το πτοεί
τίποτα!
Ακόμα
και το ότι είναι περασμένες τρεις το ξημέρωμα,έχει μείνει
από χαρτάκια και τα περίπτερα έχουν
κλείσει. Θα σε κοιτάξει
συνωμοτικά και θα σου κλείσει το μάτι
«Θα στρίψω με χαρτοπετσέτα μωρέ,
σιγά!». Και θα
πεθάνει στα γέλια.
Θα
αρχίσει να χορεύει σαν τρελή στον
ρυθμό του αγαπημένου της τραγουδιού,
ξεσηκώνοντας όλους του θαμώνες του
μαγαζιού, κάνοντάς τους
να αναρωτιούνται τι ναρκωτικά παίρνει!
Τόση ευτυχία και χαρά που την θαυμάζεις
ενώ ταυτόχρονα σε εκνευρίζει κιόλας.
Προβλήματα δεν έχεις, ρε κοπελιά; Πού
τη βρίσκεις τόση αισιοδοξία;;
Είναι
εκείνη που όταν οι φίλοι της θα τα βρουν
σκούρα, πρώτη θα την πάρουν τηλέφωνο να
τους ανεβάσει την διάθεση. Είναι εκείνη
που δίνει λύση στα προβλήματα όλων, με
ένα μεγάλο χαμόγελο και μια τεράστια
αγκαλιά. Εκείνη που δε θα την δεις ποτέ
με τα μούτρα στο πάτωμα, ποτέ θλιμμένη
ή σοβαρή. Κοινώς, η χαρά της ζωής.
Ειναι
το άτομο που θα ήθελε ο καθένας μας να
έχει στη ζωή του. Σαν φίλη ή σαν σχέση.
Ένας άνθρωπος γεμάτος δύναμη και
αισιοδοξία.
Κι
ας τη λένε καραγκιόζη, δεν τη νοιάζει.
Αυτή
λοιπόν η κοπέλα, είναι η ίδια κοπέλα που
θα γυρίσει το βράδυ σπίτι της, θα πέσει
στο κρεβάτι της και θα κοιμηθεί μόνη
της. Η ίδια κοπέλα θα ξυπνήσει το πρωί,
θα σηκωθει και θα αντικρύσει μπροστά
της μια άλλη γυναικα. Μια γυναίκα
που είναι καταπονημένη. Που με βία
χαμογελάει. Που την κοιτάει κατάματα
και τη λυπάται. Θα πάρει απογοητευμένη
για ακόμα μια φορά το βλέμμα της από τον
καθρέφτη. Θα ετοιμαστει, θα φορέσει
ρούχα και το καλύτερο χαμόγελό της και
θα βγει πάλι έξω.
Τέτοια
άτομα υπάρχουν παντού γύρω μας… Κι
ας μην τα βλέπει ο άλλος με την πρώτη
ματιά. Υπάρχουν όμως, κι είναι κι αρκετά.
Άνθρωποι γεμάτοι προβλήματα. Σοβαρά
προβλήματα. Είτε οικονομικά, είτε
άρρωστα, ακόμα και άτομα που έχουν χάσει
από την ζωή κάποιον αγαπημένο. Και όμως
τους βλέπεις να χαμογελούν, να μην το
βάζουν κάτω και να προσπαθουν να
επιβιώσουν.
Η
ανθρώπινη επιβίωση δεν είναι εύκολο
παιχνίδι. Θέλει κόπο και θυσία. Θέλει
δύναμη και κουράγιο και κυρίως
όρεξη
για τη ζωή. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι
αξίζουν κάτι παραπάνω. Γιατί είναι
εκείνοι που όσο και αν τους πηδανε οι
συνθήκες λένε «αντέχω ακόμα». Γιατί
μέσα από κάθε εμπόδιο που τους βάζει η
ζωή, βγαίνουν πιο δυνατοί.
Θα
τους βρείτε αυτούς τους ανθρώπους. Θα
τους συναντήσετε στη ζωή σας, κάποια
στιγμή. Μην τους παρεξηγήσετε,
χαρακτηρίζοντάς τους «αναίσθητους» ή
«καραγκιόζηδες». Τολμήστε να τους
μιλήσετε. Σίγουρα θα το εκτιμήσουν.
Δοκιμάστε να τους δείτε στα καλά και τα
άσχημά τους. Χρειάζονται στήριγμα.
Χρειάζονται έναν άνθρωπο μπροστά τους,
να τους κοιτάξει, όχι με λύπηση, όπως ο
καθρέφτης τους, αλλά για το μεγαλείο
της ψυχής τους.
Και
δε θα χάσετε…
