Ένα μυαλό μοιρασμένο σε δυο κορμιά, δυο στόματα ενωμένα
σε μια κοινή ανάσα και τέσσερα μάτια που μπορούν μ᾽ ένα βλέμμα να μιλήσουν. Δεν ξέρω αν ο ισχυρισμός περί έλξης
των ετερώνυμων ισχύει και με τους ανθρώπους όπως στη φυσική. Αυτό που μπορώ να
πω με σιγουριά είναι πως η δική μας έλξη, αν και ετερώνυμη, έχει δύναμη
μαγνητική.
Μεγαλώνω κι αλλάζω. Κι όσο αλλάζω σου μοιάζω. Καταφέραμε,
τελικά, κι αναιρέσαμε όλους εκείνους που πίστευαν πως εμείς δε θα καταφέρουμε
ποτέ να ταιριάξουμε.
Μαύρο εσύ, άσπρο εγώ. Δυο εντελώς διαφορετικές
προσωπικότητες, δυο κόσμοι από διαφορετικά σύμπαντα που βρέθηκαν από τύχη κι
έμειναν μαζί από συνειδητή επιλογή. Γίναμε ένα και πια δεν υπάρχει γυρισμός,
γιατί όποιος επιλέξεις να φύγει θ᾽ αφήσει τον άλλον μια ανολοκλήρωτη πληρότητα.
Πάντα ήμουν της άποψης πως για να μπορέσει να εξελιχθεί
μια σχέση, πρέπει να υπάρχουν κοινοί στόχοι, ενδιαφέροντα, πεποιθήσεις.
Αναρωτιόμουν πώς μπορεί ένα ζευγάρι να συνυπάρξει, αν τα μάτια του δε βλέπουν
τον ίδιο δρόμο.
Όταν σε πρωτογνώρισα σκέφτηκα πως ένας άνθρωπος σαν εσένα
δε μου ταίριαζε. Δεν κολλάγαμε σε τίποτα. Βγαίναμε έξω και τα βλέμματα καρφώνονταν
με περιέργεια πάνω μας. Όλοι αναρωτιούνταν τι κοινό θα μπορούσαμε να έχουμε.
Εγώ ήθελα να τελειώσω τις σπουδές μου κι εσύ μου μιλούσες
για αυτοκίνητα και μπάλα. Ιταλικά και πιάνο εγώ, αμάξια και κόντρες εσύ. Ήμουν
βέβαιη πως το μέλλον μας θα ήταν σύντομο.
Κάτι, όμως, με κρατούσε δίπλα σου. Ο τρόπος που εμείς οι
δυο βρεθήκαμε τόσο αναπάντεχα, με έβαζε σε σκέψεις. Κι ύστερα ήταν κι αυτή η
επιμονή σου. Χρησιμοποιούσες πληθυντικό όταν έκανες σχέδια για το μέλλον.
Θυμάμαι μια φορά που πάνω στη συζήτηση σου είπα πως λατρεύω τη Ρώμη και μετά
από δυο μέρες είχες ήδη κλείσει εισιτήρια.
Αυτό λατρεύω σ᾽ εσένα. Μπορείς να παρατήσεις ανά πάσα στιγμή
οτιδήποτε κάνεις για να έρθεις να με βρεις. Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα γρήγορο
«σ᾽ αγαπώ» μ᾽ ένα πεταχτό φιλί στο στόμα.
Όσο περνούσα χρόνο μαζί σου, παρατηρούσα πως παίρναμε
στοιχεία ο ένας απ᾽ τον άλλον.
Αλλάζω και σου μοιάζω, γιατί η μυρωδιά σου έχει ποτίσει
το σώμα μου. Ίσως ν᾽ ακούγεται περίεργο και αστείο, αλλά νιώθω πως έχουμε την
ίδια μυρωδιά. Εκείνη που μ᾽ έκανε να θέλω διαρκώς να σε μυρίζω σαν παιδάκι που
μυρίζει τη μαμά του.
Όσο αλλάζω σου μοιάζω γιατί άρχισα να υιοθετώ γνωρίσματα
δικά σου. Κάνω τις ίδιες γκριμάτσες που κάνεις όταν θυμώνεις, γελάω δυνατά όπως
γελάς εσύ, κοιμάμαι με τον ίδιο αστείο τρόπο που κοιμάσαι.
Περνάει ο καιρός και σου μοιάζω γιατί ενώ κάποτε μισούσα
τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, εσύ μ᾽ έκανες να τους λατρέψω. Μου έμαθες να ξεχωρίζω
το οφσάιντ, το πέναλτι, το φάουλ.
Όσο αλλάζω σου μοιάζω γιατί συνήθισα να πίνω τον καφέ
σκέτο όπως εσύ. Σε ρωτούσα πώς αντέχεις να πίνεις τον καφέ χωρίς ζάχαρη και μου
έλεγες πως τη γλύκα στην προσφέρω εγώ με την παρουσία μου.
Αυτό όμως που με κάνει να σε λατρεύω όλο και περισσότερο
δεν είναι που έχουμε αποκτήσει κοινές συνήθειες. Είναι που μιλάμε με τις
σιωπές. Κοιταζόμαστε και έχουμε ήδη πει ένα σωρό ερωτόλογα χωρίς να πούμε
κουβέντα.
Δεν ξέρω αν το πεπρωμένο «φυγείν αδύνατον». Ξέρω μόνο πως
εμείς θ᾽ ανήκουμε ο ένας στον άλλον μ᾽ έναν τρόπο που ούτε η μοίρα μπορεί να
σπάσει.
