Πάντα στα γενέθλιά μου με πιάνει μια θλίψη. Θες τα χρόνια
που περνάνε, θες αυτός ο ψυχαναγκασμός που προκαλεί κάθε κλείσιμο κεφαλαίου.
Αν μπορούσα θα μεταπηδούσα αυτή τη μέρα και θα διάλεγα να
ζήσω κατευθείαν την επόμενη. Σιχαίνομαι το μαρτυρικό 24ωρο του απολογισμού. Τι
έκανα σωστά, τι όχι, τι θα μπορούσε ν᾽ αλλάξει, ποιος έμεινε, ποιος χάθηκε,
ποιος έφυγε.
Τα γενέθλια είναι μια καλή ευκαιρία για τη μνήμη να
οργιάσει, να ξεθάψει, να πονέσει. Λες κι είναι η μέρα εκδίκησής της κι
αποπειράται να σε κάνει χαλκομανία με το πάτωμα. Έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης.
Τη μέρα που σβήνω τα κεριά της τούρτας μου νιώθω πιο μόνη
από ποτέ. Χαμένη μέσα σ᾽ ένα πλήθος ανθρώπων με χαμογελαστά πρόσωπα για το
τυπικό της υπόθεσης που θα εξαφανιστούν την επόμενη και θα χαθούν μέσα στους ρυθμούς
της δικής τους καθημερινότητας.
«Πολύχρονη» μου φωνάζουν με μια ηλίθια αισιοδοξία κι εγώ
ανταποδίδω τις ευχές μέσα στο θλιβερό, ολοκαίνουργιο φόρεμά μου, με το
αψεγάδιαστο μακιγιάζ και τα στενά, ψηλοτάκουνα παπούτσια.
«Ναι να ζήσω, να με χαίρεστε , ό,τι επιθυμώ και πάρτε
δρόμο τώρα» θέλω να ουρλιάξω αλλά παραμένω πεισματικά χαριτωμένη και εορτάζουσα
ό, τι κι αν αυτό σημαίνει.
Για όσο η θέση δίπλα μου μένει άδεια, δε με νοιάζουν ούτε
γιορτές, ούτε πανηγύρια. Για όσο δεν είσαι εκεί να σπάσεις τη μονοτονία
λερώνοντάς μου τη μύτη με τούρτα, δε μ᾽ ενδιαφέρει να διασκεδάζω με τα χρόνια
που περνούν χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Αν δε μου στέλνεις πια τα χρόνια πολλά απ᾽ το
πρώτο λεπτό που αλλάζει η ώρα, τι να τους κάνω τους άλλους;
Το σπάσαμε μια νύχτα του βαθύ χειμώνα. Είχαν καιρό τα
πράγματα που πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Δεν αντέχαμε ούτε κι εμείς τους
εαυτούς μας. Φτάσαμε ν᾽ ανταλλάζουμε αγγίγματα με το σταγονόμετρο. Πέσαμε πάνω
στη σχέση μας, το μόνο εξιλαστήριο θέμα, και την ξεσκίσαμε απ᾽ άκρη σ᾽ άκρη.
Περάσαμε λίγο καιρό χώρια και ξεκινήσαμε να λείπουμε ο ένας
στον άλλον. Δειλά μηνύματα κάπου στα ξημερώματα μ᾽ ένα δήθεν, αδιάφορο «τι
κάνεις;» κι ένα αμήχανο «καλά, εσύ;» και μετά σιωπή.
Περιμέναμε τις γιορτές, τα γενέθλια και τις αλλαγές του
χρόνου γαντζωμένοι πάνω από ένα τηλέφωνο για να βρούμε μια καλή ευκαιρία να
πούμε δυο λέξεις. Καθένας περίμενε απ᾽ τον άλλον να βρει το θάρρος να κάνει το
πρώτο βήμα και τελικά μείναμε κι οι δυο στάσιμοι.
«Την επόμενη φορά», λέγαμε στους εαυτούς μας κι όταν
ερχόταν η σειρά της κλεινόμασταν μέσα στο καβούκι μας από φόβο μη χαλάσουμε την
ηρεμία μας από μια αρνητική απάντηση.
Νομίζαμε τον χρόνο σύμμαχό μας. Πως θα έφερνε από μόνος
του τα πράγματα έτσι που θα μας έσμιγε κάπως μαγικά, χωρίς να ρίξουμε τα μούτρα
μας.
Το πιστεύαμε. Ακράδαντα. Έφταιγε κι εκείνο το παγκάκι που
είχαμε χαράξει τα ονόματά μας ένα βράδυ Δευτέρας μετά από ξενύχτι.
Ήταν η μυστική μας συμφωνία. Αν τα έφερνε κάπως ο καιρός
κι οι συνθήκες και χωρίζαμε, αυτό το κομμάτι ξύλο θα μας υπενθύμιζε να
γυρίσουμε.
Δώσαμε υπόσχεση πως κάθε χρόνο την ίδια μέρα θα ερχόμαστε
στο ίδιο μέρος και θ᾽ ανανεώνουμε τα αρχικά μας. Κι όταν πια θα είμαστε έτοιμοι
να προσπαθήσουμε ξανά, θα ζωγραφίσουμε μια καρδιά από κάτω. Αυτό ήταν το
σινιάλο μας.
Μόνο δυο φορές συναντηθήκαμε. Ξύσαμε με το κλειδί το
ξύλο, ανταλλάξαμε μια αγκαλιά και φύγαμε.
Την επόμενη δεν εμφανίστηκες. Σκέφτηκα πως, ίσως, να το
ξέχασες. Περίμενα μέχρι που ξημέρωσε Τρίτη. Έσβησα με λύσσα τη μικρή καρδιά που
με χαρά είχα ζωγραφίσει και δεν πάτησα το πόδι μου ξανά.
Δε μου ξαναέστειλες ποτέ. Δε σου έστειλα κι εγώ. Πέρασαν
Πρωτοχρονιές και Χριστούγεννα, τούρτες άναψαν κι έσβησαν και το τηλέφωνο δε
χτύπησε για κανέναν μας.
Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού υπήρχε η ελπίδα πως κάτι
θ᾽ άλλαζε. Η μοίρα μπορεί ν᾽ αποφάσιζε να φερθεί πιο σπλαχνικά και να μας ένωνε
σε κάποια ανύποπτη, χρονική στιγμή.
Παίξαμε και χάσαμε. Αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να
κάνουμε τίποτα και δε σκεφτήκαμε πως ακόμη κι οι πιο μεγάλοι έρωτες, όταν
μένουν στάσιμοι μέσα στον φόβο τους, σβήνουν.
Σβήνω τα κεράκια μου φέτος και κάνω μια ευχή: Να γίνει
κάτι και να μπουν όλα τα πράγματα σε μια σειρά και να πάρουν τον δρόμο τους.
23:59. Ανοίγω τον τηλεφωνητή: «Έχετε μηδέν νέα μηνύματα
στον τηλεφωνητή σας».
Πίνω ένα ποτό για πάρτη μου πριν αλλάξει η μέρα.
Φέτος γιόρτασα χωρίς να σε περιμένω.
