Γενικά, δε θα σταθώ να
μετρήσω τι έχω δώσει και τι έχω πάρει. Δε με νοιάζει. Δίνω αυτά που θέλω, όταν
θέλω κι όσο θέλω. Πολύ ή λίγο; Είναι σχετικό για τον καθένα.
Ξέρεις, είναι κάποιοι άνθρωποι, που αυτό που νιώθεις
γι’ αυτούς καμία λέξη δεν μπορεί να το χωρέσει. Γι’ αυτό, οι πράξεις έχουν το πάνω χέρι. Και ξέρεις, δεν είναι
προμελετημένες, δεν έχουν σκοπό. Απλά πράττουμε. Αυτό που αισθανόμαστε.
Δε σκεφτόμαστε πολύ αν φανεί υπερβολικό ή μήπως τάχα παρεξηγηθεί.
Δεν ξέρω αν ο έρωτας σου πειράζει το μυαλό και σε βάζει
να καταφέρνεις πράγματα που μέχρι πριν δεν τα είχες καν στο μυαλό σου. Δεν ξέρω
αν ήταν άλλος στη θέση σου αν θα έμπαινα στον κόπο να δοκίμαζα πράγματα
που έχω περάσει μαζί σου. Δεν ξέρω αν το
πείσμα και την επιμονή που έχω αποκτήσει είναι από την επαφή μαζί σου ή
από τον έρωτα.
Τι στα κομμάτια είναι πια ο έρωτας;
Με τρομάζει αυτό. Αυτό
που δε γνωρίζω αν είμαι μόνη μου. Αν είμαι εγώ το τρελό παιδί της υπόθεσης. Αν
υπάρχει κι άλλος άνθρωπος που για έναν άλλον θα έκανε τα πάντα χωρίς να το
σκεφτεί. Χωρίς δισταγμούς, χωρίς υπερβολές. Σαν αυτήν την ανιδιοτελή αγάπη που
λένε ότι υπάρχει εκεί έξω. Χωρίς φραγμούς, χωρίς όρια.
Λένε ότι επιλέγουμε αυτούς που έχουμε δίπλα μας. Μέσα σε
χιλιάδες πρόσωπα, σε χιλιάδες προθέσεις ξεχωρίζουμε μονάχα ένα. Σε ξεχώρισα.
Εκείνη τη μέρα. Στο συνωστισμό του γραφείου. Φωνές,
πρόσωπα, το χάος είχε λάβει γερή θέση. Τόσα άτομα κι έπεσα πάνω σου. Αυτό ήταν θέμα
επιλογής ή θέμα τύχης; Πέρασαν
χρόνια κι ακόμη θυμάμαι το πρώτο βλέμμα σου πάνω μου. Την πρώτη κουβέντα. Την
πρώτη χειραψία. Κι εκείνο το συναίσθημα ότι θέλω να τα ποντάρω όλα σε σένα.
Είναι τύχη να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που θα σε
προσέχει όπως θα το έκανε ο πατέρας σου, που θα σε πειράζει όπως ο μεγάλος
αδερφός, που θα μοιράζεσαι τα πιο κρυφά μυστικά και τις πιο τρελές ιδέες του
μυαλού σου όπως θα έκανες με τον καλύτερο σου φίλο. Μα πάνω απ’ όλα που θα δίνεις τα πάντα και θα παίρνεις τα πάντα. Δε θα
χρειάζεται να ρεφάρεις γιατί ποτέ δε θα χάσεις.
Γιατί, όλα αυτά που γράφονται στους τοίχους έξω στους
δρόμους θα τα έχεις. Κάθε στιγμή θα είναι η στιγμή σου. Γιατί, μέσα σε μια
πόλη χιλιάδων το μόνο κίνητρό σου θα είναι ένα.
Γιατί δε θα θες να σηκωθείς από το κρεβάτι το πρωί αν έξω
βρέχει, αν δεν έρθει να σε τραβήξει εκείνο το χέρι που μέχρι πριν λίγο σε
αγκάλιαζε. Δε θα θες ν’ αντιμετωπίσεις αυτόν τον τρελό κόσμο αν δεν ακούσεις τα
λόγια από το συγκεκριμένο στόμα που πριν λίγο σε φιλούσε. Δε θα χρειάζεται να
φωνάξεις για να σ’ ακούσει, ακόμη και να ψιθυρίζεις θ’ ακούσει καθαρά
ό,τι έχεις να πεις. Τα μυστήρια πια
δε θα τα ξεδιαλύνεις μόνος σου, αλλά με παρέα. Δυο μυαλά λειτουργούν πάντα
καλύτερα από ένα.
Κάποια μέρα ίσως βρω τις σωστές λέξεις για να πω με απλό
τρόπο αυτό που αισθάνομαι.
Κάποια στιγμή ίσως
γίνω μπελάς, ίσως γίνεις κι εσύ. Θα γεμίσουμε παραξενιές, η συμπεριφορά μας μπορεί
να είναι αλλοπρόσαλλη. Θα κουραστούμε, αλλά δε θα φύγουμε. Το ξέρεις, πως αν τα
παρατήσουμε κάθε μέρα θα κοιτάμε πίσω και θα το μετανιώνουμε που δεν αρπάξαμε
την ευκαιρία. Κι εμείς δεν έχουμε μετανιώσει τίποτα ως τώρα.
Γιατί αξίζει κάθε προσπάθεια. Γιατί κάθε που θα μοιάζει τέλος θα είναι η αρχή
μας.
Μου μίλησαν για πεπρωμένο, ότι αν δυο άνθρωποι είναι γραφτό
να είναι μαζί, θα είναι. Δεν είμαι σίγουρη αν τα πιστεύω αυτά. Είμαι σίγουρη
μόνο για το τι νιώθω.
Είμαι σίγουρη ότι είσαι το μέρος που θέλω να ξεφεύγω και
θέλω να δημιουργώ σ’ αυτό.
