Η κρυφή ιστορία της Άντριας Σ.
Δεν είμαι τέλεια κι ούτε θα γίνω. Δε θα προσπαθήσω να
μοιάσω σε κάτι που δεν είμαι, θα παραμείνω ο εαυτός μου.
Δεν είσαι τέλειος, κανείς δεν είναι. Άλλωστε δεν αποζητώ
κάτι άπιαστο. Μια αγκαλιά να με ζεσταίνει, δύο μάτια να με κοιτάζουν παθιασμένα
και δυο χείλη να με φιλούν γλυκά. Έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει και να μη
νοιάζεται μονάχα για το κορμί μου. Αυτά θέλω. Αυτά προσφέρεις. Γιʾ αυτό μου
κάνεις.
Ξέρεις, κυκλοφορούν πολλοί μαλάκες εκεί έξω. Πολλοί για
γέλια κι άλλοι για κλάματα. Πέφτουλες και σαλιάρηδες που προσπαθούν με κάθε
γελοίο τρόπο να σε προσεγγίσουν. Τους βαρέθηκα. Με κούρασαν.
Είναι σπάνιο στις μέρες μας να βρεις έναν άνθρωπο να σε
γουστάρει όπως είσαι.
Να σε δέχεται στις μαύρες σου. Να σε καταλαβαίνει. Να σε
βοηθάει, με όποιον τρόπο μπορεί. Μα εσύ το κάνεις.
Σ’ εμπιστεύτηκα απʾ την πρώτη στιγμή, χωρίς να ξέρω το
λόγο. Μοιράστηκα μαζί σου προβλήματα κι ήσουν κάθε φορά εκεί για να τ’
ακούσεις. Σ’ έριξα με τη μία στα βαθιά, αλλά δεν κώλωσες. Συνήθως, όταν
γνωρίζεις κάποιον προσπαθείς να δείχνεις τον καλύτερο εαυτό σου. Και σ’
εμφάνιση και σε χαρακτήρα. Ίσως τα έκανα λίγο ανάποδα.
Μ’ έχεις δει κλαμένη, με μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα
μάτια κι ένα πρόσωπο πρησμένο σαν μελιτζάνα. Σε κάθε μας ραντεβού έρχομαι με τη
φόρμα και την κοτσίδα. Και παρ’ όλα αυτά συνεχίζεις να μου λες πόσο όμορφη
είμαι.
Δεν είναι πως δε μ’ αρέσει να περιποιούμαι και να με
βλέπεις όμορφη, αλλά γουστάρω που μπορώ να είμαι άνετη και να μη χρειάζεται να
ετοιμάζομαι τρεις ώρες. Συμβαίνει κι αυτό, μα όχι κάθε φορά.
Λατρεύω το γεγονός ότι μπορώ να σου μιλάω ανοιχτά για τα
πάντα. Είσαι δεκτικός, συνεννοήσιμος, συζητήσιμος. Καλός ακροατής, γλυκός
συμβουλάτορας. Μ’ αρέσει που ακούω τη φωνή σου κάθε πρωί όταν με ξυπνάς, κι ας
ξέρεις πως θα κοιμηθώ πάλι. Μ’ αρέσει που δε θυμώνεις όταν δεν ακούω το κινητό.
Χαίρομαι όταν σου λείπω. Είναι υπέροχο να θέλεις να με βλέπεις με την πρώτη ευκαιρία,
έστω και για πέντε λεπτά.
Δημιουργούμε στιγμές μέσα στο χρόνο που με κάνουν να
χαμογελώ.
Δύο βιαστικά φιλιά στη στάση του μετρό. Μια κούπα ζεστή
σοκολάτα που μοιραζόμαστε αγκαλιά χωμένοι σε κάποιο μικρό caffe.
Είμαι πλαστελίνη, είπες. Έχει τη φάση του που μπορείς να
μου μαθαίνεις πράγματα. Μουσικές, μέρη, συγγραφείς. Είμαι σφουγγαράκι επίσης.
Απορροφώ καθετί που λες και το αφομοιώνω στην άκρη του μυαλού μου.
Νευριάζω πολλές φορές που δεν μπορώ να σ’ έχω όποτε θέλω,
μα το γνώριζα απʾ την αρχή. Δε με κουράζει, αν ρωτάς. Απλά μου τη δίνει η όλη
κατάσταση.
Θέλω να σε φιλάω για ώρες. Θέλω να μείνουμε στο κρεβάτι
και να πειραζόμαστε. Να κοιμηθούμε αγκαλιά. Να σε ξυπνήσω με μια κούπα καφέ κι
ένα γλυκό φιλί. Και δεν είναι πως δε συμβαίνει, απλά γουστάρω να τα έχω πιο
συχνά. Υπομονή, όμως, κι όλα θα γίνουν.
Ξέρεις τι μου άρεσε πολύ σε σένα; Η επιμονή σου. Μιλήσαμε
κάποια στιγμή, μοιραστήκαμε κάποιες μικρές ιστορίες μας κι έπειτα χαθήκαμε.
Ξαναέστειλες όμως. Με κυνήγησες. Βρήκες τον αριθμό μου. Επιδίωξες μια
συνάντηση. Και την κέρδισες. Κι αυτήν κι εμένα.
Ίσως μερικές φορές σε κάνω να νιώθεις λίγο άβολα κι άσχημα
με πράγματα που σου λέω μα, όπως σου χω αναφέρει πολλές φορές, θέλω να είμαι
απόλυτα ειλικρινής με τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Όπως ακριβώς το ίδιο
ζητάω κι εγώ με τη σειρά μου. Και με χαροποιεί το γεγονός ότι το κάνεις.
Μ’ αρέσει που κάνεις κάποια σχέδια και μέσα σʾ όλα αυτά
βρίσκομαι κι εγώ.
Και κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να φύγουμε για εκείνη
την εκδρομούλα που συζητάμε καιρό, μην αγχώνεσαι.
Ήμουν πολύ μαζεμένη στην αρχή θυμάμαι, γιατί φοβόμουν μη
σε τρομάξω. Έχω την τάση να είμαι παρορμητική αλλά αυτό δεν αρέσει σʾ όλους.
Βέβαια, στην πορεία αποφάσισα να είμαι απλά ο εαυτός μου και να μη σκέφτομαι
καμία κίνηση. Αυθορμητισμός με χαρακτηρίζει κι έπρεπε να το μάθεις.
Στις αρχές, εκείνη τη μέρα στο παγκάκι που βρεθήκαμε στα
κλεφτά, ήρθες με την προοπτική να μου πεις να το διαλύσουμε. Δεν μπόρεσες. Δεν
ήθελα. Είχε αρχίσει να μου αρέσει όλο αυτό μεταξύ μας και δεν ήθελα να το χάσω,
ό,τι κι αν ήταν και για όσο.
Είμαι άνθρωπος του παρόντος και, δυστυχώς ή ευτυχώς, δε
σκέφτομαι τις συνέπειες των πράξεων μου πολλές φορές. Δε σου κρύβω πως φοβάμαι.
Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα μαθευτεί κάτι και θα γίνουν όλα μπουρδέλο. Δε
γαμιέται, όμως, στο φινάλε ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε και δε χρειάζεται να
δίνουμε αναφορά σε κανέναν.
Έχουμε αρκετά κοινά, η αλήθεια είναι. Ένα απʾ αυτά, οι
παράνοιες που ζούμε. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο βρίσκεται μέσα σε μια
κατάσταση τρελή. Άνθρωποι γύρω μας που προσπαθούν να μας τσιτώνουν συνεχώς τα
νεύρα.
Δε μας λογαριάζουν. Μα ξέρεις κάτι; Στο διάολο να πάνε όλα. Μαζί θα τα
διορθώσουμε. Μαζί θα τους το βουλώσουμε. Μαζί θα ξεφύγουμε απ’ όλο αυτό.
Μου αρκεί να βλέπω το μουτράκι σου να χαμογελάει όταν με
κοιτάζει.
Μου φτάνει να ξέρω πως σε γαληνεύω και σου ομορφαίνω τις
μέρες σου.
Με χαροποιεί να ξέρω πως είμαι ο λόγος που έχεις βρει,
έστω μέχρι ένα σημείο, την ηρεμία σου.
Δεν ξέρω πώς νʾ αποκαλέσω αυτό που έχουμε. Στην τελική, όμως,
δε γουστάρω και τις ταμπέλες. Δε με νοιάζει να έχει όνομα, θέλω να έχει νόημα.
Και πίστεψέ με για μένα έχει και μάλιστα μεγάλο.
Δε θα σου πω μεγάλες κουβέντες. Δε θα πουλήσω όνειρα. Θα
γνωρίσεις αυτό ακριβώς που είμαι. Μια ανόητη, ρομαντική κι ευαίσθητη
ονειροπόλα. Έναν άνθρωπο που ζει στον δικό του κόσμο, ή τουλάχιστον προσπαθεί.
Θυμώνω εύκολα, βαριέμαι ακόμα πιο εύκολα. Είμαι
κυκλοθυμική. Τεμπελιάζω. Παραπονιέμαι. Απαιτώ να με προσέχεις. Γουστάρω
αποκλειστικότητα. Κλαίω με το παραμικρό. Παθιάζομαι με ό,τι κάνω. Κολλάω
εύκολα.
Μου αρέσουν οι εκπλήξεις, οι σοκολάτες και τα παγωτά.
Σιχαίνομαι τους αφόρητα ρεαλιστές. Λατρεύω να μου μαθαίνουν καινούρια πράγματα.
Μου αρέσουν τα γλυκόλογα, αλλά όχι τα σάλια. Γίνομαι χαλί να με πατήσει
κάποιος. Ενδιαφέρομαι για τους άλλους, μου αρέσει να τους φροντίσω. Θέλω να σου
μαγειρεύω και να σου φέρνω ταπεράκια κάθε μέρα στη δουλειά γιατί ξέρω πως
σπάνια θα έχεις σπιτικό φαγητό.
Να μην ξεχάσω να σου πω, πως τρελαίνομαι όταν ζηλεύεις.
Είναι πολλά ακόμα που θα μάθεις για μένα στην πορεία. Αν
καμιά φορά με βλέπεις θλιμμένη, μη μασάς. Ο χρόνος επουλώνει τις πληγές, έτσι
θα γιατρευτούν κι οι δικές μου.
Μπορεί να μη με γνώρισες σε καλή φάση στη ζωή μου, μα αν
είσαι διατεθειμένος να δεχτείς όλα τα παραπάνω και ν’ αντέξεις τις ιδιοτροπίες
μου, ένα έχω να σου πω:
Στο συννεφάκι που ζω, υπάρχει λίγος χώρος. Φόρα τ’
ομορφότερο χαμόγελό σου κι έλα να φτιάξουμε τον δικό μας κόσμο που δε θα μας
ενοχλεί κανείς εκεί. Μακριά απʾ την ηλίθια πραγματικότητα.
Τι λες λοιπόν; Θα ʾρθεις;
