Πόσες φορές ονειρευτήκαμε το
επάγγελμα που θέλαμε να ακολουθήσουμε, όταν ήμασταν μικροί; Πόσες φορές
πλάσαμε στο μυαλό μας φανταστικές ιστορίες, υποδυόμενοι το ρόλο του
επαγγέλματος των ονείρων μας;
Η επαγγελματική αποκατάσταση του
σύγχρονου ανθρώπου αποτελεί το βασικότερο μέσο ισορροπίας κι ανεξαρτητοποίησής
του, καθώς του προσφέρει κοινωνική καταξίωση και προσωπική ικανοποίηση. Το
ερώτημα που προκύπτει κι ίσως θεωρηθεί κακόβουλο και επικριτικό είναι, γίναμε
τελικά αυτό που ονειρευτήκαμε; Ποιος κατάφερε να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες
του στη «δημοκρατική και ευρωπαϊκή» Ελλάδα του 2016;
Ονειρεύτηκε κανείς να δουλεύει
τετράωρα παίρνοντας δυο-τρία ευρώ την ώρα; Πίστευε κανείς πως ο βασικός μισθός
του θα ήταν 300 ευρώ που σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει ούτε τα ως προς το
ζην;
Υπάρχουν εκατοντάδες νέοι στη
χώρα μας οι όποιοι έχουν πολύτιμα πτυχία στα χέρια τους κι όμως η ίδια
τους η χώρα όχι μόνο δεν τους ευνοεί να το αξιοποιήσουν, αλλά τους αποθαρρύνει
με τον κάθε δυνατό τρόπο.
Ακούγεται συχνά η φράση: «Η
Ελλάδα τρώει τα παιδιά της». Αληθεύει; Κατηγορηματικά όχι! Ο άνθρωπος
είναι φτιαγμένος για το μεγαλύτερο καλό αλλά και το μεγαλύτερο κακό συγχρόνως,
κάτι που έρχεται να επιβεβαιώσει πως, πίσω απ᾽ την Ελλάδα, κρύβονται άνθρωποι
που είναι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση της χώρας μας.
Η Ελλάδα κουβαλάει στην
πλάτη της τεράστια ιστορία. Πώς, λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αναιρέσουν
όλα αυτά τα γεγονότα και να κατατροπώσουν τα όνειρα των νέων, τα όνειρα
των παιδιών του μέλλοντός της;
Τα όνειρα είναι ελεύθερα, απεριόριστα
και φυσικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει ή να
απαιτήσει την αδρανοποίηση τους.
Αρκετά νέα παιδιά εγκαταλείπουν
την πατρίδα τους ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Ναι! Μπορεί να
βρουν την δουλειά που τους ταιριάζει, μπορεί ο μισθός τους να ξεπεράσει κατά
πολύ τα στάνταρντ της Ελλάδας, μπορεί ν᾽ αναδειχτούν επαγγελματικά αλλά θα
μπορέσουν ποτέ να καλύψουν το κενό που θ᾽ αφήσουν πίσω τους;
Πως μπορείς να εγκαταλείψεις μια
ολόκληρη ζωή και να φύγεις έτσι εύκολα;
Καταστάσεις εύκολες ή δύσκολες,
στιγμές σου, εμπειρίες μα πάνω απ᾽ όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα;
Αν όλοι μας στις δύσκολες στιγμές
αποφασίζαμε να εγκαταλείψουμε τη χώρα μας τι θα συνέβαινε; Τι θα γινόμασταν; Μια
ερειπωμένη πολιτεία που φοβάται να παλέψει. Μια χούφτα δειλοί που δεν έμαθαν να
πεισμώνουν στα φαινομενικά ακατόρθωτα.
Όλοι φοβόμαστε το αύριο αλλά ποτέ
κανείς δεν πολεμάει για το σήμερα. Στεκόμαστε σαν στρατιωτάκια και δεχόμαστε τα
πάντα, πολλές φορές μάλιστα βάζοντάς το στα πόδια.
Δεν πάει, όμως, έτσι. Η ζωή είναι
ένας συνεχής αγώνας με πολλές μικρές μάχες.
Ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους που
ονειρεύονται, ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους που πράττουν, μα πάνω απ’ όλα ο
κόσμος χρειάζεται ανθρώπους που πράττουν ό,τι ονειρεύονται!
Ας κάνουμε λοιπόν πράξη ότι
ονειρευόμαστε αψηφώντας την οικονομική κατάσταση που μαστίζει κόσμο. Η
οικονομία είναι ένας φαύλος κύκλος που συνέχεια μεταβάλλεται. Δε θα υπάρχει πάντα
κρίση θα έρθει κι η άνοδος. Πού θα πάει, δε θα έρθει;
Ας πραγματοποιήσουμε τα όνειρα
μας ή έστω ας προσπαθήσουμε κι όπου μας βγάλει. Είναι κρίμα να σβήσουν και απλά
να μείνουν σαν μια ανάμνηση στο πίσω μέρος του μυαλού μας, σαν ένα βιβλίο
καταχωνιασμένο για χρόνια σε μια γωνία της βιβλιοθήκης.
Η ζωή άλλωστε μόνο με ρίσκα
γίνεται ενδιαφέρουσα και πάει μπροστά!
