Ένα απ᾽ τα σημαντικότερα πράγματα που έχουμε ξεχάσει να
κάνουμε (εν μέσω άλλων) είναι το να διεκδικούμε.
Ίσως φταίει που ο κόσμος έχει γίνει τόσο ευερέθιστος, που
η διεκδίκηση τον προσβάλλει. Ίσως φταίει που ορισμένοι (κακό)μάθαμε και ό, τι
θέλαμε το παίρναμε, πριν καν να το ζητήσουμε. Ίσως φταίει που μάθαμε μόνοι μας,
και το να διεκδικήσουμε απαιτεί επαφή.
Κι ίσως να τη φοβόμαστε λίγο την επαφή πλέον… Τι, όχι;
Έλα, μην κοροϊδευόμαστε τώρα.
Δε θα μιλήσω για θέματα επαγγελματικά, κοινωνικά και τα
συναφή. Αυτό που προσωπικά θεωρώ ότι μας καίει αρκετά ως είδος, είναι ότι
έχουμε ξεχάσει να διεκδικούμε ο ένας τον άλλο.
Είναι βλέπετε ουσιώδες τόσο το να γνωρίζεις αυτό που
θέλεις, όσο και να είσαι πρόθυμος να το κυνηγήσεις. Πόσο εύκολο είναι, όμως, να
εκφράσεις αυτή σου την επιθυμία;
Πόσο εύκολο είναι να βγεις απ’ το κοινωνικό σου καβούκι
και, κόντρα ακόμα και στην κοινή λογική, ν᾽ «αδράξεις τη μέρα»; Πόσο εύκολο
είναι να διώξεις την ένταση που σου δημιουργούν αυτά που δε διεκδικείς;
Έχω ευτυχώς γνωρίσει ανθρώπους που δε φοβούνται να
διεκδικήσουν. Τους έχω δει να τρώνε τα μούτρα τους, να κλαίνε, να χάνουν το
κουράγιο τους και να πεισμώνουν ξανά.
Να χάνουν αλλά και να κερδίζουν. Αρχικά με φόβισαν με το
χαρακτήρα τους, έπειτα μ᾽ ενέπνευσαν.
Έχω μιλήσει μαζί τους κι έχω ακούσει τους λόγους τους να
διεκδικούν.
Πέρα απ᾽ λάθη και πάθη του παρελθόντος, πέρα από στείρους
εγωισμούς, πέρα από ό, τι «λένε οι άλλοι».
Ίσως βγει λίγο πιο ποιητικό αυτό απ’ ότι υπολόγιζα, αλλά
τι να κάνουμε, έτσι τους άκουσα να τα λένε, έτσι τα ένιωσα και τα υιοθέτησα,
έτσι τα μεταφέρω.
Ιδού ορισμένοι λόγοι, τόσο κάποιων άλλων, όσο και δικοί
μου (με λόγια αυτούσια, έτσι;):
Θα σε διεκδικήσω, επειδή με πας κόντρα, επειδή με
εκνευρίζεις, επειδή μου ανεβάζεις το αίμα στο κεφάλι ενώ παράλληλα με κάνεις να
θέλω να σ᾽ αρπάξω και να μη σε αφήνω.
Θα σε διεκδικήσω, επειδή απ’ τη μία θέλω να σου ρίξω
ποντικοφάρμακο στον καφέ, κι απ’ την άλλη θέλω να κάνεις τα παιδιά μου (ναι, το
έχω ακούσει!).
Θα σε διεκδικήσω, επειδή ξέρω ότι είναι δύσκολο,
επικίνδυνο, παράνομο, ανήθικο. Επειδή νιώθω ζωντανός όταν το κάνω.
Θα σε διεκδικήσω, είτε είσαι μαζί μου είτε όχι. Αν δε σε
έχω ακόμα, θα προσπαθήσω να σε φέρω κοντά μου. Αν είμαστε ήδη μαζί, δε θα σ’
αφήσω να νιώσεις πως δε με νοιάζει αν φύγεις.
Θα σε διεκδικήσω, όσο καιρό κι αν περάσουμε μαζί, επειδή
ξέρω πως ποτέ δεν θα ᾽ναι αρκετός. Κι επειδή ποτέ δεν ξέρω πότε μπορεί να
χωριστούμε.
Θα σε διεκδικήσω, επειδή μου βγάζεις αυτό το «κάτι» που
σπάνια βρίσκω, και με κάνει να νιώθω ότι αξίζει τον κόπο.
Θα σε διεκδικήσω, επειδή γνωρίζω τον τρόπο. Επειδή γνωρίζω
πως το θέλεις, πως σου αρέσει, πως όταν σου συμβαίνει νιώθεις πιο ξεχωριστή.
Θα σε διεκδικήσω, επειδή ξέρω τι θέλω, κι αυτό που θέλω
είσαι εσύ. Κι ας φάω τα μούτρα μου. Τι νόημα έχει αλλιώς;
Θα ακούσω αυτά που λες, θα σε πειράξω και θα σε κοροϊδέψω
όσο δεν πάει, ακριβώς επειδή ξέρω ότι σου αρέσει. Θα σ᾽ εκνευρίσω, θα σε κάνω
να κοκκινίσεις τόσο από θυμό, όσο κι από επιθυμία.
Μπορεί ακόμα και να σε φοβίσει αυτό, αλλά δε θα κάνω
πίσω. Δεν κάνω ποτέ πίσω (δικό μου αυτό).
Θα καταλάβω αν δεν το θελήσεις. Θ᾽ αποδεχτώ την επιλογή
σου, αν δεν είμαι εγώ. Ξέρω πως δεν είναι μόνο στο δικό μου χέρι το τι μέλλει
γενέσθαι, ξέρω πως δε σε δεσμεύει το ότι σε διεκδικώ.
Ξέρω ότι πάντα υπάρχει η πιθανότητα να χάσω.
Μπορεί κάποιος να διαβάσει όλα αυτά και να γελάσει,
θεωρώντας τα χαζά, ανούσια. Μπορεί να με πει, εμένα κι εκείνους που μου τα εξέφρασαν,
αθώους και επιπόλαιους.
Αλλά σε τελική ανάλυση, πόσοι μπορούν να πουν ότι
υπερνίκησαν τον εγωισμό τους και διεκδίκησαν αυτά που επιθυμούσαν; Πόσοι
μπορούν να πουν πως είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους, είτε κατάφεραν να πάρουν
αυτό που ήθελαν, είτε όχι, ακριβώς επειδή το έβγαλαν από μέσα τους;
Σημασία δεν έχει να κάνει κανείς καραγκιοζιλίκια, να λέει
μεγάλα λόγια και να δίνει υποσχέσεις. Αλλά να δώσει τόσο στον εαυτό του όσο και
στο άτομο που τον ενδιαφέρει την ευκαιρία να φτιάξουν κάτι υπέροχο, ή τουλάχιστον
να διώξουν την ένταση που δημιουργούν ανάμεσά τους όλα εκείνα που δεν
διεκδικούνται.
Καλή χρονιά σε όλους…
