Άργησα αυτή τη βδομάδα, αλλά ήρθα δυναμικά και καθόλου ειρηνικά. Μετά από μεγάλη περίοδο ανεργίας επέστρεψα στον εργασιακό χώρο εδώ και δύο βδομάδες περίπου και έχω να πω ένα πράγμα… είμαι κομμάτια.
Όχι από τη δουλειά. Η δουλειά μου είναι υπέροχη, έχει ένα δημιουργικό κομμάτι το οποίο λατρεύω κι ένα πιο γραφειοκρατικό το οποίο ζεσταίνει το OCD της ψυχής μου. Αυτό που με κάνει κομμάτια είναι το mental load που δε σταματάει ποτέ να υπάρχει.
Ακόμα κι όταν κοιμάμαι, το μυαλό μου γυρίζει γύρω από τη σκέψη του να ξυπνήσω στην ώρα που πρέπει για να προλάβω. Τι να προλάβω; ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Και φυσικά ποτέ δεν προλαβαίνω. Εγώ κι οι Locomondo ένα πράγμα «ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξωπίσω μένω».
Άσε που δεν είμαι και πρωινός τύπος, οπότε το σπίτι είναι ένα ναρκοπέδιο από ξυπνητήρια. Από την ώρα που θα ανοίξω τα μάτια μου αρχίζει η νοητή to do list και τρέχει.
Να μαζέψω το σπίτι, να ετοιμάσω πράγματα, να ετοιμαστώ εγώ, να προλάβω να φάω κάτι και να πιω καφέ, να ετοιμάσω κάτι για να έχω να φάω στη δουλειά, να προλάβω τα μέσα για να είμαι στην ώρα μου.
Μετά τη δουλειά και με όση σωματική και ψυχική κούραση έχω, να φάω, να κάνω όσες δουλειές έμειναν από το πρωί, να μαγειρέψω για την επόμενη μέρα και κάποια στιγμή θα κάτσω μία ώρα να χαλαρώσω για να μπορέσω να κοιμηθώ και φτου κι απ’ την αρχή.
Είπα ότι μέσα σε όλα αυτά παίρνω φάρμακα γιατί έχω αυτοάνοσο; Δεν πειράζει το λέω τώρα! Είναι επειδή η «φτώχεια θέλει καλοπέραση». Η καλοπέραση είναι εδώ μαζί μας; Εγώ μια φορά δεν την βλέπω. Στο βάθος, αχνοφαίνεται όπως κι η σύνταξη.
Φαντάζομαι πως εκεί έξω στο αχανές σύμπαν, υπάρχει κόσμος που με νιώθει. Τώρα καταλαβαίνω κι εγώ πολύ κόσμο που περιμένει πώς και πώς το Σαββατοκύριακο και τις διακοπές για να πάρει μια ανάσα. Δεν είναι ότι πριν δεν καταλάβαινα, απλά είχα άλλη ηλικία, ενέργεια κι υποχρεώσεις.
Επίσης δε ζούσα σε μεγάλη πόλη. Δεν είχα το σούρτα φέρτα της μετακίνησης που μπορεί να είναι ένα δίωρο στην καλύτερη για να πας και να γυρίσεις από τη δουλειά σου. Γιατί κι αυτό είναι ένας φόρτος στο μυαλό μας.
Η αγάπη μου κι η συμπαράσταση μου πάει στον κόσμο που έχει και παιδιά ή ηλικιωμένους συγγενείς να φροντίσει. Πραγματικά δεν ξέρω πώς τα φέρνετε βόλτα στην καθημερινότητά σας. Κρατάτε γερά έχω να πω, πού θα πάει; Θα πάρουμε σύνταξη (not)!
Κι εδώ που τα λέμε ούτε το Σαββατοκύριακο κάθεσαι ιδιαίτερα. Γιατί αν λείπεις όλη μέρα μέσα στη βδομάδα, όλες οι εξωτερικές δουλειές μεταφέρονται για το Σαββατοκύριακο. Ε, δεν πρέπει κάποια στιγμή να καθαρίσεις και το σπίτι; Να βάλεις πλυντήρια; Να σιδερώσεις;
Με κάθε πρόταση θέλω να πάρω φόρα και να βαρέσω το κεφάλι μου στον τοίχο και ταυτόχρονα να ταξιδέψω στο παρελθόν. Να βρω και να στραγγαλίσω τον έφηβο εαυτό μου που παρακαλούσε να έρθει η στιγμή της ενηλικίωσης για να έχει ανεξαρτησία και ελευθερία και να φωνάξω:
“DON’T DO IT!!!! IT’S A TRAP!!! ABORT!!!! ABOOOOORT!!!”
Αλλά έλα που ο χρόνος τρέχει, κι όσο κι αν προσπαθούμε να αντισταθούμε, μας τραβάει μαζί του.
Με άλλα λόγια θες δε θες, κουπί θα κάνεις, όπως λέει και μια ψυχή εδώ μέσα στο ilovers.
Και να θέλεις, το mental load δεν είναι κάτι που μπορείς να το αγνοήσεις. Ειδικά όταν έχεις μία ρουτίνα τρεξίματος απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ και πρέπει να είναι όλα οργανωμένα, γιατί η παραμικρή απόκλιση σε πετάει εκτός σε όλα τα υπόλοιπα.
Είναι πραγματικά εξουθενωτικό το μυαλό σου να πρέπει να υπολογίσει όλα τα πιθανά σενάρια και να έχει εναλλακτικές επιλογές για τα πάντα.
Νομίζαμε ότι τελειώνοντας το σχολείο θα αφήναμε τα πολύπλοκα μαθηματικά πίσω μας. Τσακ φά’ την τώρα, έχεις την εξίσωση της ζωής μπροστά σου. Λύνεις αόριστα ολοκληρώματα, ενώ παράλληλα προσπαθείς να ισορροπήσεις σε ένα σχοινί με δυο καρπούζια στη μία μασχάλη.
Θέλετε κι εσείς τώρα να πάρετε φόρα και να βαρέσετε τα κεφάλια στον τοίχο;
Έλα πάμε! Με το ένα….με το δύο…με το τρία!!!
Όχι, όχι ντάξει, μην το βαρέσετε. Ποιος έχει χρόνο για γιατρούς κι αναρρωτική; Το νοητό μας check list τρέχει είπαμε κι είναι ήδη αρκετά φορτωμένο, δεν χρειάζεται να του στιβάξουμε κι άλλα.
Θα περάσει, πού θα πάει; Τώρα το πότε θα περάσει, αυτό είναι άγνωστο.
Μέχρι τότε, κάντε υπομονή, κουράγιο και μακριά τα κεφάλια από τους τοίχους όσο δελεαστικό κι αν είναι.
Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!
