Μεσημέρι. 16 χρονών σπυριάρης
ετοιμαζόσουν να πας φροντιστήριο με τόση χαρά όση είχε ο κρατούμενος που τον
πήγαιναν για εκτέλεση στο Green Mile. Η τηλεόραση έδειχνε Baywatch γιατί η χρονιά ήταν 1999 και ακόμα
έδειχνε πράγματα που βλέπονταν (οπτικά τουλάχιστον ήταν ωραία).
Εκεί που ντυνόσουν άρχισες να
ακούς ένα βουητό. Νόμιζες πως απλά περνούσε ένα φορτηγό κάτω στο δρόμο, το
οποίο έτσι κι αλλιώς μερικές φορές ακουγόταν σαν δεινόσαυρος από το Jurassic Park.
Αυτή τη φορά, όμως, δεν ήταν απλά ένα φορτηγό.
Ξαφνικά το πιάτο που είχες πάνω
στο τραπέζι άρχισε να μετακινείται σιγά-σιγά προς την άκρη μέχρι που έπεσε και έγινε
κομμάτια. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλο το σπίτι έτρεμε συθέμελα. Αυτά που
κορόιδευες πάντα σε ταινίες με σεισμούς τώρα σου φάνηκαν πολύ σοβαρά για να
αστειευτείς.
Φυσικά και δε θυμήθηκες όλες
αυτές τις ηλίθιες ασκήσεις που σου έκαναν στο σχολείο, όπως να κρύβεσαι κάτω
από έπιπλα και διάφορα άλλα, γιατί ακόμα και αν τις έφερνες στο μυαλό σου
εκείνη τη στιγμή, δεν θα εφάρμοζες τίποτα από όλα αυτά γιατί ήταν ηλίθια.
Ενώ έβλεπες να κουνιούνται
τοίχοι, τα πολύφωτα να χτυπάνε δεξιά και αριστερά ανεξέλεγκτα και να πέφτουν
τηλεοράσεις και να καταστρέφονται πράγματα, άκουσες μια γοερή κραυγή. Νόμιζες
πως ήταν από τον δρόμο, μέχρι που είδες τον αδερφό σου να είναι κάτω από
την κάσα της πόρτας του δωματίου σου και να κλαίει, βγάζοντας μια φωνή που δεν
είχες ξανακούσει ούτε σε θρίλερ.
Ξεχνάς στη στιγμή όλο το φόβο τον
δικό σου, τρέχεις, τον αρπάζεις και αδιαφορώντας για τις σκόνες, τους σοβαρές
που έπεφταν από τους τοίχους και το κούνημα που συνεχιζόταν αμείωτο, κατεβαίνετε
την σκάλα και φτάνετε στο δρόμο.
Την ώρα που τρεχάτε στη σκάλα
βρήκατε τους γονείς σου που κι αυτοί πανικόβλητοι έτρεχαν προς το
δρόμο. Φτάνοντας κάτω έβλεπες πλήθος κόσμου να έχει κατέβει όπως-όπως, και
να συγκεντρώνονται στην πλατεία κάτω από το σπίτι σου.
Τις επόμενες δύο ημέρες, έβλεπες
πλήθος κόσμου να κοιμάται στο αμάξι, να μην τολμά να ανέβει στο σπίτι του για
οποιοδήποτε λόγο, μέχρι να περάσουν τα πρώτα κρίσιμα εικοσιτετράωρα των
μετασεισμών.
Σε όλη αυτή την ατυχή περίσταση
παρατηρούσες γύρω σου. Γνωρίζοντας πως όλοι σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους,
περίμενες πως θα έβλεπες ανθρώπους να πατάνε πάνω σε πτώματα προκειμένου να
σωθούν, όταν ένας τοίχος έπεφτε προς το μέρος τους ή όταν η γη άνοιγε στα δύο
και το τρένο στο οποίο επέβαιναν, εκτροχιαζόταν.
Αυτό που έβλεπες ήταν ο ένας να
βοηθά τον άλλον. Τους έβλεπες χέρι-χέρι να βγάζουν άλλους από τα
συντρίμμια και να βοηθούν στην ανοικοδόμηση σπιτιών ή στο στήσιμο καταυλισμών
που θα έμεναν αυτοί που είχαν χάσει τα σπίτια τους. Δεν περίμενες ποτέ να δεις
κάτι τέτοιο, αν σκεφτείς τη γνώμη που είχες για τους ανθρώπους γενικότερα από
την καθημερινή συναναστροφή μαζί τους.
Από τη φύση μας δυστυχώς είμαστε
αλαζόνες. Θεωρούμε πως είμαστε το κέντρο του κόσμου, και πως όλα φτιάχτηκαν
πάνω στη γη για να εξυπηρετούν τη δική μας διαβίωση. Μια οικολογική καταστροφή
είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλέψει κανείς. Θεωρούμε δεδομένη την ευημερία
μας, τη ρουτίνα μας, η οποία όμως μπορεί να απειληθεί ανά πάσα στιγμή από ένα
τέτοιο γεγονός απρόβλεπτο όπως ο σεισμός.
Η φύση όμως δε συγχωρεί. Ό,τι
είναι φυσικό δεν είναι αυτόματα και καλό. Μέσα στην αλαζονεία μας, όταν
συμβαίνει κάτι το οποίο ανατρέπει τη δική μας ρουτίνα, και μάλιστα τέτοιου
βεληνεκούς, ανατρέπεται όλη μας η κοσμοθεωρία.
Αυτή η άσχημη κατάσταση σε έκανε
να σκεφτείς. Ο κουρνιαχτός είχε καταλαγιάσει. Έβλεπες στο απέναντι κτίριο να
έχουν πέσει τζαμαρίες στα μπαλκόνια . Οι γλάστρες με τα λουλούδια είχαν πέσει
και για κάποιο λόγο η εικόνα του ζευγαριού που κοιμόταν στο πεζοδρόμιο από κάτω
στην κουβέρτα αγκαλιασμένοι ανάμεσα στα συντρίμμια έκανε να χαραχτεί στα χείλη
σου ένα πικρό χαμόγελο.
Υπάρχει ακόμα ελπίδα για την
ανθρωπότητα.
