Όλοι γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μία
εποχή που το «φαίνεσθαι» είναι σημαντικότερο του «είναι». Που το ωραίο
υπερισχύει του καλού κι ο ρατσισμός προς τη διαφορετικότητα οποιασδήποτε μορφής
είναι ένα μεγάλο γρανάζι σε μία μηχανή που αποσκοπεί να κρατάει τους ανθρώπους
απασχολημένους με οτιδήποτε άλλο εκτός αυτών που έχουν πραγματικά σημασία.
Υποσυνείδητα μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε
στα “role-model” της εποχής, ό,τι
κι αν συνεπάγεται αυτό για τον καθένα από εμάς, περιθωριοποιώντας το να γίνουμε
αυτό που πραγματικά θέλουμε.
Κάπως έτσι δημιουργούνται οι
δυστυχισμένοι άνθρωποι. Κλειδωμένοι μέσα σε καβούκια, με σκληρό και αδιαπέραστο
περιτύλιγμα, έχοντας όλα όσα κανείς θα ζήλευε, χωρίς να τα θέλουν πραγματικά.
Καταπιεσμένες προσωπικότητες που, αν βγουν στην επιφάνεια, η κοινωνία θα τους
κάνει στην άκρη.
Πρέπει όμως; Ε, λοιπόν όχι.
Θαυμάζω να βλέπω τους ανθρώπους που κάνουν αυτό που γουστάρουν και είναι όπως
θέλουν να είναι. Είναι λίγο δύσκολο να τους ξεχωρίσεις. Συνήθως είναι οι πιο
απλοί. Εκείνους που δεν τους νοιάζει να κάνουν τα μαλλιά τους ροζ, να χτυπήσουν
πέντε έξι τατουάζ, να φοράνε κολλητά τζιν, να παχύνουν τα φρύδια κλπ. Αλλά,
ακόμα κι αν το κάνουν, θα είναι σε μία φάση που δε θα το έχει κανείς άλλος.
Δεν κρίνουμε ούτε καταδικάζουμε
κάποιον που ακολουθεί τα πρότυπα. Είναι επιλογή του καθενός, αρκεί να το κάνει
με τη θέλησή του κι όχι γιατί το επιβάλλει μία κοινωνία.
Αν το καλοσκεφτείς, ούτε η κοινωνία
το επιβάλλει. Το επιβάλλουν τα μέσα, η κοινωνία απλά ακολουθεί αυτό που
παρουσιάζεται σαν το πιο άριστο, φυσιολογικό και ωραίο.
Πέραν όμως από την εμφάνιση, οι
άνθρωποι σήμερα στερούνται και χαρακτήρα ή τον καταπιέζουν. Αυτοάμυνα πολλές
φορές, λάθος πρότυπα, λάθος αγωγή. Βέβαια, δεν μπορείς να πεις πως υπάρχει κάποιο
σωστό πρότυπο να ακολουθήσει, κι επειδή κανένας δεν είναι πάντα σωστός και
τέλειος, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην ακολουθείς κανένα.
Γίνε ο άνθρωπος που θέλεις να
είσαι, χωρίς αυτό να κουμπώνει απαραίτητα πάνω σε κάποιον που είναι κατάλληλος
για μέντορας. Γίνε κύριος του εαυτού σου και κάνε τα πράγματα που εσύ θέλεις,
αρκεί αυτά να επηρεάζουν εσένα σαν άτομο και μόνο. Να μην προσπαθήσεις να επιβάλλεις
σε κανέναν τα δικά σου «θέλω» και «πιστεύω». Να μην είσαι απόλυτος, να δέχεσαι
τη διαφορετική οπτική, τη διαφορετικότητα στη γενικότερη μορφή της.
Όσο κι αν δύσκολα φαίνονται τα
πράγματα, από όλες τις απόψεις, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να θες. Η
θέληση είναι το παν. Έτσι αλλάζεις τον κόσμο, αρχίζοντας πρώτα από τον εαυτό
σου.
Όταν μέσα σε τόσους ανθρώπους
βρεθεί ένας που αντιδράει διαφορετικά, αρχίζουν και οι άλλοι γύρω του να
σκέφτονται και να δρουν διαφορετικά. Με τον δικό τους τρόπο, με τη δική τους
θέληση. Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι ο κόσμος φτιάχτηκε από το απόλυτο χάος.
Όταν πάψουμε να θέλουμε να μοιάζουμε στους άλλους και αρχίσουμε να
θέλουμε να μοιάζουμε περισσότερο στους εαυτούς μας, θα κάνουμε ένα βήμα
παραπέρα. Εκεί κρύβεται η πραγματική ελευθερία.
