Πριν δυο χρόνια, όταν πήρα
την απόφαση να γράφω για πρώτη φορά, ζορίστηκα αρκετά. Ας πούμε πως υπήρχε λίγο ταλέντο, το οποίο με τον καιρό και την
εξάσκηση θ’ αναπτυσσόταν, δεν υπήρχε όμως έμπνευση. Μούσα ή μούσος στην
περίπτωσή μας.
Έγραφα
πατώντας σε τίτλους που ήθελαν οι φίλοι μου να δουν γραμμένους.
Μέχρι που βρήκα την
έμπνευση.
Ήρθε και κάθισε δίπλα μου.
Μου έπιασε το χέρι και μου είπε «εδώ είμαι. Τώρα ξεκινάμε!». Δυστυχώς είχε πόδια, χέρια, μάτια και
μαλλιά. Ήξερα πως κάποια στιγμή θα έφευγε γιατί ό,τι έχει πόδια, φεύγει.
Προσπάθησα λοιπόν με νύχια και με δόντια να δημιουργήσω αναμνήσεις ή ακόμα
χειρότερα συναισθήματα, τα οποία θα έμεναν χαραγμένα μέσα μου και θα με
συντρόφευαν τις μέρες που θα χρειαζόμουν βοήθεια.
Κατάφερα μέσα σε τέσσερις
μέρες, πριν χρόνια, να ζήσω τον μεγάλο έρωτα, την απόλυτη ξεφτίλα, τη βαθιά
θλίψη. Κατάφερα να θυμώσω, να νευριάσω, να κλάψω πολύ κι όλα αυτά τα μετέτρεψα
πολύ όμορφα σε λέξεις. Και τι λέξεις! Άρθρα που αγάπησα πιο πολύ κι από μένα.
Όταν
γράφεις για έρωτα πρέπει να το βιώνεις στο πετσί σου. Εγώ βίωσα όλα όσα ζήσαμε,
αλλά κι όλα όσα δε ζήσαμε μέσα από τις λέξεις μου για σένα. Κάποια στιγμή
κάποιος μου είπε «αν μπορούσε να διαβάσει αυτά που γράφεις για κείνον, θα
ερωτευόταν τον εαυτό του». Τα διαβάζει. Του τα στέλνω με αφιερώσεις.
Αν αρχίζει να ερωτεύεται τον
εαυτό του μέσα από μένα να μου το πει γιατί οδηγούμαστε σε σοβαρή ψύχωση.
Το θέμα δεν είναι εκείνος
αλλά ότι βρήκα τη μούσα μου σ’ εκείνον.
Μπόρεσα
να κάνω τον κόσμο να ταυτιστεί με γεγονότα που εγώ για να τα ξεπεράσω έκανα
πολύ καιρό. Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου στο πληκτρολόγιο
γι’ αυτά που έγραφα. Φορές που ήθελα να σπάσω την οθόνη, αλλά όταν άκουγα το
πολυπόθητο «τι έγραψες πάλι!» είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Τότε το «έλεος
μ’ αυτόν τον άνθρωπο» γινόταν «να ναι καλά που υπάρχει και μου κάνει τη ζωή
πατίνι».
Έχει περάσει καιρός από τότε
που έγραψα το τελευταίο μου άρθρο για σένα και μου λείπει. Ίσως έβγαλα όλο το
συναίσθημα που είχα και τώρα, πάλι, στέρεψα. Ναι, έχω γράψει άρθρα ένα σωρό. Περιστασιακές μούσες έχω. Δεν αφήνω κανέναν
χωρίς δάκρυ κι άρθρο. Όλους τους έχω αποκαταστήσει. Μεταξύ μας όχι κι όλους,
αλλά θα έρθει η σειρά τους γιατί στερεύω.
Ελπίζω να κατάλαβες πως αυτό
το άρθρο είναι ευχαριστήριο.
Μπορεί
να μου έχεις αλλάξει τα φώτα αλλά σου χρωστάω τα καλύτερα άρθρα μου. Βασικά δε
σου χρωστάω μόνο αυτό, αλλά αν κάτσω να γράψω για σένα αποκλειστικά και μόνο,
θα ξεπερνούσα το όριο των λέξεων.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι,
αυτό είναι από μόνο μου ένα εκπληκτικό ερωτικό. Αναμένετε επιστροφή λοιπόν!
