Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2015, με την κρίση να έχει
χτυπήσει για τα καλά όλη τη χώρα. Οι άνεργοι ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο κι
ειδικά οι άνεργοι πτυχιούχοι αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό.
Έτσι μεταξύ αβεβαιότητας για το μέλλον σου, τάσης για
μετανάστευση, διαμονής ακόμη στο πατρικό σπίτι και part-time δουλειάς, σε χτυπάει
με το βέλος του κι ο έρωτας.
Όλα τα είχες, ερωτεύτηκες κιόλας! Αρχίζεις να καταριέσαι
την ώρα και τη στιγμή που τον γνώρισες. Αντί να χαίρεσαι που σου δίνεται η
ευκαιρία να μην είσαι άλλο μπακούρι, εύχεσαι να μην είχατε γνωριστεί ποτέ.
«Τι τη θέλω τη σχέση εγώ τώρα;» αναλογίζεσαι.
Η σχέση, εκτός από χρόνο κι όρεξη, θέλει και χρήματα.
Ούτε για ένα καφέ δεν μπορείς να πας. Για εκδρομές, ταξίδια
ή δώρα, καλά δεν το συζητώ καν. Τα βγάζεις δύσκολα πέρα μόνος, τι φταίει το
άλλο άτομο να το ταλαιπωρείς;
Όμως, να! το αμοιβαίο ενδιαφέρον σας ξεπερνά τη «λογική»
κι αποφασίζετε παρά τα εμπόδια να είστε μαζί. Κάνετε το σταυρό σας και αρχίζετε
μια νέα πορεία ως ζευγάρι πια.
Άνεργοι κι οι δύο ή υποαπασχολούμενοι, voucherόπαιδα ή
μεταπτυχιακοί φοιτητές, σ᾽ όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, είστε κι εσείς δυο νέοι
άνθρωποι με όρεξη για ζωή κι ανάγκη να ερωτευτείτε και να σας ερωτευτούν.
Αϊ σιχτίρ δηλαδή! Επειδή έτυχε να είστε φτωχαδάκια,
πρέπει και να μην είστε και μαζί;
Οι μέρες που περνάτε μαζί δεν είναι όπως θα ήταν παλαιότερα.
Τώρα πια δε μιλάτε με τις ώρες στο τηλέφωνο, ούτε στέλνετε χιλιάδες sms. Οι
αναπάντητες κλήσεις πάνε σύννεφο και καλεί πίσω όποιος έχει μονάδες. Μιλάτε μέσω
τηλεφώνου μόνο για τα απολύτως απαραίτητα.
Ευτυχώς που υπάρχει το Facebook και το Viber κι ανταλλάσσετε
καμιά κουβέντα κατά τη διάρκεια της μέρας. Τώρα, όσον αφορά τις εξόδους, κυρίως
μένετε σπίτι και βγαίνετε μια-δυο φορές την εβδομάδα και συχνά και με παρέα.
Αν κάνεις σχέση στη πόλη διαμονής σου, κάπως παλεύεται.
Είσαι όμως κι εσύ που, δε φτάνει που μετράς ένα-ένα τα
ευρώ για έναν καφέ, θες και σχέση εξ αποστάσεως (να μετράς και τα cents τώρα). Αναγκάζεσαι,
θέλοντας και μη, να κάνεις οικονομία και να περιορίσεις τις εξόδους, ώστε
σαββατοκύριακα να μπορείς να ταξιδεύεις εκτός νομού.
«Και τι θες να κάνω; Αφού έτυχε να ερωτευτώ άτομο που
μένει επαρχία; Να συμβιβαστώ με μια σχέση στην πόλη μου μόνο και μόνο για τα
έξοδα; Ε όχι!» θα μου πεις εκνευρισμένα. Και κάπου εκεί, χαμογελώ γλυκά και σε
παραδέχομαι.
Σας παραδέχομαι όλους (και τον εαυτό μου μαζί) που, παρά
το γεγονός πως τη γενιά μας τη χτυπούν αλύπητα από παντού, δε μασάμε πουθενά
και συνεχίζουμε ακάθεκτοι να διεκδικούμε μια θέση στο όνειρο.
Τι κι αν δεν είναι όλα όπως θα θέλαμε, τι κι αν τα
εμπόδια και οι δυσκολίες μας φαίνονται βουνό, εμείς προχωράμε. Ναι μωρέ! Γιατί
ερωτευτήκαμε! Κι ο έρωτας είναι το πιο όμορφο συναίσθημα και το πρόσωπο που μας
ενδιαφέρει μπορεί τελικά να είναι και ο άνθρωπος της ζωής μας.
Δεν έχουμε δουλειά, δε γνωρίζουμε τι θα γίνει στο μέλλον,
συχνά τσακωνόμαστε γι᾽ αυτά που τρενάρουν το να είμαστε μαζί αλλά κάνουμε και
οι δύο υπομονή κι αμοιβαίες υποχωρήσεις. Είμαστε μαζί σ᾽ αυτό τον κόσμο κι ας
μην είναι ο ιδανικός και ο πιο ευνοϊκός.
Ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης, ναι μεν είναι δύσκολος
αλλά όχι ακατόρθωτος. Ερωτευτείτε! Προσπαθήστε το κι όπου βγει. Τώρα που
μπορείτε και σας δίνετε η ευκαιρία.
Μόνος του δεν μπορεί να πορευτεί κανείς κι ας έχει κι όλα
τα λεφτά του κόσμου. Εσείς μπορεί κάθε τέλος του μήνα να είστε απέραντοι,
μπορεί να μην μπορείτε να πάτε ταξίδια και κρουαζιέρες, έχετε όμως ο ένας τον
άλλο.
Αρκεί να μη φύγετε στα δύσκολα. Κρατηθείτε γερά και θα τα
καταφέρετε.
