Τελείωσε ο χρόνος κι ένας νέος ξεκινά. Το συγκεκριμένο
«κλείσιμο» του έτους συμβολικά μας αναγκάζει να μπούμε σε φάση αυτοαξιολόγησης
κι επαναπροσδιορισμού. Απαραίτητος ο επαναπροσδιορισμός καθότι αν μείνουμε στην
αξιολόγηση ….χαθήκαμε.
Αυτό γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται
(ξαφνικά) ότι πολλά σχέδια, σχέσεις, υποθέσεις δεν πήγαν σύμφωνα με τις
προσδοκίες τους. Για την ακρίβεια μπορεί να μην πήγαν και καθόλου, να κατέληξαν
σε παταγώδη αποτυχία.
Σε αυτό το σημείο, ίσως, να εξηγείται τμήμα της θλίψης
των γιορτών.
Οι προσδοκίες είναι οι δεσμεύσεις στις αποφάσεις μας.
Στην περίπτωση των αποφάσεων, δεσμευόμαστε στον εαυτό μας να υλοποιήσουμε
στόχους ζωής που τη δεδομένη στιγμή που λαμβάνονται οι αποφάσεις -οικειοθελώς
πάντα- οι στόχοι φαίνονται εφικτοί. Είναι η δύναμη της προσωπικής μας ανάγκης
τόσο μεγάλη, που όλα δείχνουν αισιόδοξα και πραγματοποιήσιμα.
Εδώ εντοπίζεται κι η δυσκολία να τηρηθούν ή να
υλοποιηθούν οι υποσχέσεις μας. Γιατί κανονίζουμε χωρίς τον ξενοδόχο. Ξενοδόχος
είναι η πραγματικότητα που θα έρθει και που δεν την ξέρουμε, όταν αποφασίζουμε.
«Όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός γελάει». Η αποτυχία
οφείλεται όχι σε λάθος απόφαση, αλλά στη μη τήρηση της αυτοδέσμευσης μας. Οι
συνέπειες της αποτυχίας ορατές στο φαινόμενο της θλίψης του απολογισμού. Ενοχή,
απογοήτευση, ντροπή, κακή αυτοκριτική και μειωμένο αυτοσυναίσθημα.
Αν σταθείς συναισθηματικά έξω από σένα, για λίγο μόνο,
μπορεί να δεις τη χρονιά που πέρασε σαν κινηματογραφική ταινία. Το κάθε φιλμάκι
είναι οι στιγμές που εσύ κρατάς, απ᾽ τις χιλιάδες που πέρασες αυτές τις 365
ημέρες του έτους που διανύσαμε. Επομένως, όταν βλέπεις μια αποτυχία σου, μάλλον
κρατάς εκείνες τις στιγμές που σου προκαλούν αισθήματα αρνητικά.
Ο Επίκουρος είχε πει: «Η πραγματικότητα είναι μία αλλά
υπάρχουν χίλιοι διαφορετικοί τρόποι για να τη δούμε». Είμαστε η οπτική γωνία
που επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε για να βλέπουμε τα πράγματα. Αν επιλέγουμε να
βλέπουμε αρνητικά, τότε μόνο αρνητικά θα μας συμβαίνουν.
Η αποτυχία ή η επιτυχία είναι ένα τεράστιο δώρο, εν
προκειμένω πρωτοχρονιάτικο. Όταν φτάνεις στο σημείο να καταλάβεις ότι κάτι πήγε
στραβά, έχεις την θαυμάσια ευκαιρία να αλλάξεις την ροή.
Το θέμα είναι πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη μας να
επιτύχουμε, πόσο έντονη είναι η επιθυμία μας για μια αλλαγή και πόσο διατεθειμένοι
είμαστε να πληρώσουμε το τίμημα της αλλαγής. Γιατί κάθε απόφαση είναι η πορεία
προς την αλλαγή.
Τελικά την θέλουμε αυτή την αλλαγή; Είμαστε έτοιμοι για
την επιτυχία που προσδοκούμε;
Αν όχι, τότε είναι σίγουρη η αποτυχία και φυσικά αποτελεί
την καλύτερη λύση. Είναι ο τρόπος της ζωής, που πάντα ξέρει καλύτερα, να σου
λέει ότι κάτι ίσως να μην το σκέφτηκες σωστά, κάποιος στόχος να μην είναι
απαραίτητος ή εφικτός την παρούσα στιγμή, ότι ίσως χρειάζεσαι περισσότερη
προσωπική προετοιμασία για την αλλαγή που επιθυμείς και περιμένεις. Γιατί η
αλλαγή ξεκινά από τα μέσα προς τα έξω και όχι το αντίθετο. Αυτό είναι νόμος!
Σε τελική ανάλυση, η αποτυχία είναι μια σφαλιάρα που
σίγουρα πονάει γι’ αυτό και την καταλαβαίνουμε. Το θέμα, όμως, είναι να μην
εστιάζουμε στο πόσο πονάει το μάγουλο μας και θρηνούμε επ’ αυτού, αλλά κυρίως
στο τι κάναμε λάθος, ώστε να μην το επαναλάβουμε.
Χρειάζεται θάρρος και δύναμη ψυχής για να πάρουμε αυτά τα
μαθήματα. Αλλά αυτή η τριβή κι η αναμέτρηση με το βαθύτερο εαυτό είναι που θα
φέρει την εσωτερική αλλαγή που ζητάμε και θα μας οδηγήσει βήμα-βήμα στην
επιτυχία, κοντά σ᾽ αυτό που πραγματικά επιθυμούμε.
Η ζωή δεν είναι γεμάτη προβλήματα, αλλά γεμάτη ευκαιρίες.
Σε κάθε φάση αυτού του προσωπικού μας ταξιδιού, όσο άσχημη και καταστροφική κι
αν δείχνει, σίγουρα υπάρχει και κάτι θετικό για να δεις και να μάθεις.
Όπως και να έχει η κατάσταση πάρε αυτά που έχεις να
πάρεις, βάλ᾽ τα στη βαλίτσα σου και συνέχισε το ταξίδι σου. Οι εμπειρίες μας
είναι τα όπλα στη φαρέτρα μας. Κράτησέ τα
γερά! Σίγουρα κάποια στιγμή θα σου χρειαστούν.
Αυτό είναι το δώρο μου για σένα.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
