Η αλλαγή είναι ένα αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής μας, που
σίγουρα τη στιγμή που έρχεται προκαλεί μια αστάθεια κι έναν φόβο, δεδομένου πως
είναι κάτι άγνωστο.
Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά βιώνουν στεναχώριες και
καταθλίψεις αλλά αδυνατούν να πάνε παρακάτω. Είναι αυτό που οι ειδικοί λένε πως«
χίλιες φορές σε μια κατάσταση που δεν είμαι καλά αλλά τη γνωρίζω και νιώθω
ασφάλεια, παρά να προχωρήσω στο άγνωστο που κανείς και τίποτα δε μου
εξασφαλίζει πού θα μ᾽ οδηγήσει».
Να ξέρεις πως σε καταλαβαίνω. Κάθε άνθρωπος που ζει σε
μια τέτοια κατάσταση, είναι ένας φοβισμένος άνθρωπος που έχει περάσει δύσκολα. Που
έχει βιώσει κάτι άσχημο και που παραλύει με την ιδέα και μόνο της αναβίωσης της
απόρριψης ή της απώλειας.
Φόβος που παραμένει μέσα σου και σ᾽ αποθαρρύνει απ᾽ το να
ξεφύγεις, να ζήσεις, να χαρείς, να βιώσεις νέες κι όμορφες εμπειρίες. Είμαστε
έτσι πλασμένοι, να αγχωνόμαστε για το άγνωστο ώστε να προσέχουμε για την
ασφάλειά μας.
Όμως, κάνουμε τελικά λάθος χρήση του φόβου της ασφάλειας.
Τον χρησιμοποιούμε ολοκληρωτικά για ν᾽ ακινητοποιηθούμε.
Έτσι έκανες κι εσύ. Χρησιμοποίησες το φόβο αυτό, μ᾽
αποτέλεσμα να γεμίσεις τη ζωή σου μ᾽ ανούσια πράγματα που προσφέρουν ασφάλεια,
υποκρινόμενος πως έχεις όλα όσα θέλεις και πως είσαι καλά.
Φοβάσαι να παραδεχθείς πως αυτά που έχεις, δε σε καλύπτουν.
Πως άλλα κι αλλού ήταν τα όνειρά σου. Φοβάσαι πως είναι αργά. Όμως, το κενό στα
μάτια σου, φανερώνει το κενό της ψυχής σου.
Επιμένεις να ζεις στην ασφάλεια των οικείων, όσο οδυνηρών
κι αν είναι, αποφεύγοντας ένα νέο βήμα, αποφεύγοντας την ίδια τη ζωή.
Τη βλέπεις να περνάει μέσα απ᾽ τα χέρια σου και φοβάσαι να
την αγγίξεις, φοβάσαι πως δε σου αξίζει, πως δε θα τα καταφέρεις.
Ζεις μια ζωή άδεια από στιγμές, νομίζοντας πως μ᾽ αυτόν
τον τρόπο, παραμένεις ασφαλής. Το μόνο που καταφέρνεις, είναι να παραμένεις στα
οικεία κι ήδη γνωστά, χωρίς να δημιουργείς.
Έχεις ξεχάσει πως η δημιουργία είναι δύναμη. Πως η
δημιουργία είναι η τροφή της ίδιας της ζωής. Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους
καταθλιπτικούς που να είναι δημιουργικοί.
Αντιθέτως η κατάθλιψη χτυπάει, κυρίως, ανθρώπους που ζουν
μια ζωή που δεν τους αντιπροσωπεύει και δεν τους αρέσει. Ανθρώπους που ζουν με
τα «πρέπει» των άλλων, που φοβούνται να μπουν σε σχέση μην πονέσουν. Που
αρνούνται ν᾽ αφήσουν την καρδιά τους να χτυπήσει δυνατά, μήπως τρομάξουν.
Ανθρώπους που δε δημιουργούν τίποτα! Που δεν κάνουν ούτε μισό βήμα στ᾽ άγνωστο.
Ανθρώπους που προτιμούν να μην τζογάρουν στ᾽ αύριο,
προσέχοντας μην πληγωθούν στο μέλλον, μ᾽ αποτέλεσμα να πληγώνονται καθημερινά
απ᾽ τη θλίψη τους στο σήμερα. Ένα σήμερα για το οποίο δεν είμαστε ποτέ σίγουροι
και δεν είναι ποτέ δεδομένο.
Άκουσέ με. Το μόνο δεδομένο είναι οι στιγμές που ζούμε κι
οι ευκαιρίες που αρπάζουμε. Να βγεις εκεί έξω και να ζήσεις ό,τι ονειρεύτηκες.
Να ακολουθήσεις τα όνειρά σου και να κάνεις εκείνο που πραγματικά επιθυμεί η
ψυχή σου.
Χωρίς περιορισμούς, χωρίς πεποιθήσεις, χωρίς κανέναν να
σου υποδεικνύει το σωστό και το λάθος. Μόνο εκείνο που πραγματικά επιθυμεί η
καρδιά σου.
Ποτέ και τίποτα δεν άλλαξε για κακό.
Πόσες φορές δεν αγχώθηκες ή φοβήθηκες ένα νέο βήμα, είτε
επαγγελματικό, είτε προσωπικό; Πόσα μερόνυχτα σε τυραννούσε;
Για θυμήσου, όμως! Στο τέλος τα κατάφερες. Αν γυρίσεις
και κοιτάξεις πίσω, το πέρασες και τελικά είδες πως δεν άξιζε τον κόπο τόσος
άγχος. Πως ο φόβος σου δεν ήταν βάσιμος.
Το ίδιο χρειάζεται να κάνεις και τώρα.
Τον νιώθω τον φόβο σου, σε καταλαβαίνω αλλά χρειάζεται να
καταλάβεις κι εσύ πως ποτέ και τίποτα δεν κατακτήθηκε μέσα στην ασφάλεια.
Τίποτα απολύτως δεν κατακτήθηκε χωρίς τη σκέψη: «θα το
κάνω και ό,τι βγει».
Σκέψου πόσα όμορφα πράγματα έχεις ζήσει που ποτέ δεν
προγραμμάτισες, που ποτέ δεν ήξερες πού θα έβγαιναν.
Έτσι είναι η ζωή. Γεμάτη εκπλήξεις που ομορφαίνουν τη ζωή
και την καθημερινότητά μας.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απογοήτευση απ᾽ το να λες μεθαύριο
στα εγγόνια σου τι θα μπορούσες να είχες κάνει, αλλά δεν το έκανες. Τι θα
μπορούσες να είχες ζήσει, μα προτίμησες να μείνεις γαντζωμένος στη δήθεν
ασφάλειά σου.
Έχεις μόνο μια ζωή να ζήσεις, γι᾽ αυτό ζήσε την καλά. Βγες
έξω, ρίσκαρε, κινητοποιήσου, ζήσε. Κάνε αυτό που φοβάσαι περισσότερο και ζήσε το
μ᾽ όλη τη δύναμη της ψυχής σου.
Γιατί έτσι μόνο αξίζει: Όταν ζεις στ᾽ αλήθεια!
