Έχετε παρατηρήσει πόσο λανθασμένα
λειτουργεί η σημερινή κοινωνία; Πόσο προοδευτική μπορεί να είναι σε κάποια
θέματα και πόσο οπισθοδρομική και στενόμυαλη σε άλλα; Ας πάρουμε για παράδειγμα
το δημόσιο θηλασμό.
Είχα παρακολουθήσει ένα βίντεο κοινωνικού
πειράματος τις προάλλες. Στη μία περίπτωση ήταν μία πολύ όμορφη κοπέλα μ᾽
αποκαλυπτικό ντεκολτέ, και στην άλλη μία εξίσου πολύ όμορφη κοπέλα που
κρατούσε, υποτίθεται, ένα μωρό και το θήλαζε.
Στη πρώτη περίπτωση, όλοι χάζευαν
το μεγάλο μπούστο της πρώτης κοπέλας και κάποιοι τη φλέρταραν, λέγοντας της πως
είναι πολύ όμορφη.
Στη δεύτερη περίπτωση, όσοι
περνούσαν (να σημειωθεί παρακαλώ γυναίκες κι άντρες, φεμινισμός κι αλληλεγγύη όποτε
μας συμφέρει), της έλεγαν πόσο αηδιαστικό και σιχαμένο είναι αυτό που κάνει, ενώ
κάποιοι προσπάθησαν να τη διώξουν κιόλας.
Κάτσε, ρε Γιούτσο! Με ποιο
δικαίωμα; Πες μου ένα λόγο που δεν φώναξες την γκόμενα πόρνη που τα έχει όλα
πεταμένα έξω και δεν έδωσες συγχαρητήρια στη μάνα που θηλάζει το παιδί της.
Γιατί να το πούμε κι αυτό, πολλές
αποφεύγουν να θηλάσουν τα παιδιά τους, για να μην τους σταφιδιάσει το βυζί και
γίνουν αντιαισθητικές στους άντρες τους και τις στεφανώσουν με κέρατα. Η
ανασφάλεια στο μεγαλείο της και πραγματικά μεγάλη ντροπή που έχουμε αφήσει τα τεχνητά
όρια που έχει θέσει η κοινωνία να ποδοπατούν τις φυσικές ανάγκες του ανθρώπου.
Δε μιλάμε για ένα τατουάζ, ένα
σκουλαρίκι ή μία πλαστική στη μύτη. Αυτά είναι επιλογές του καθενός για το σώμα
του. Αλλά το ν᾽ αποφύγεις να θηλάσεις το παιδί σου, επειδή μπορεί να μην αρέσει
το στήθος σου στον έξω κόσμο αύριο μεθαύριο, είναι ηλίθιο. Έτσι κι αλλιώς δε θα
αρέσεις στα σαράντα σου όπως άρεσες στα είκοσι και στα εικοσιπέντε, αφού θ᾽
αρχίζεις να σταφιδιάζεις ολόκληρη.
Με ποια κριτήρια θεωρείτε
φινετσάτο να βγαίνει η κάθε Mrs Σιλικόνη στο κόκκινο χαλί; Ντυμένη με δίχτυα, σαν ρολό κοτόπουλο, ή με σχεδόν διαφανή
υφάσματα, παρουσιάζοντας τη δουλειά του νέου πλαστικού χειρουργού της, που της
ξαναφούσκωσε τον κώλο για να τον ασφαλίσει για μερικά εκατομμυριάκια παραπάνω.
Αυτό ας πούμε είναι πιο νορμάλ
και καθημερινό σκηνικό από μια μάνα που θηλάζει το παιδί της σ᾽ ένα παγκάκι στο
πάρκο, ενώ βγήκε για να κάνει μια βόλτα. Κάτσε κι εσύ μαντάμ (ή μεσιέ) εννέα
μήνες χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα, πέρα απ᾽ το να τρως τα πάντα, έχοντας
κι ένα εξτρά στόμα μέσα σου να ταΐζεις. Θα σου πω εγώ μετά, αν θα σε ένοιαζε να
κρύβεσαι για να θηλάσεις το πεινασμένο παιδί σου.
Δε λέω. Δε συμφωνείς με το
δημόσιο θηλασμό για τον οποιοδήποτε ορθό λόγο; Πάω πάσο. Δεν μπορείς όμως να
απαγορεύσεις σε καμία γυναίκα εάν το θελήσει να θηλάσει δημόσια, ούτε και να το
κρίνεις. Όπως κι εγώ δεν μπορώ να σου απαγορεύσω, κύριε λιγούρη, να κοιτάς το
ντεκολτέ μιας κοπέλας, παρόλο που το θεωρώ σιχαμένο κι αντιαισθητικό.
Δεν μπορείς να πιστεύεις πως ο
δημόσιος θηλασμός είναι κάτι αηδιαστικό, ενώ το να βγαίνουν έξω οι γυναίκες
σχεδόν όπως τους γέννησε η μάνα τους να είναι κάτι σπουδαίο και προοδευτικό.
Γιατί μεταξύ μας δεν είναι. Απλά αποδεικνύει για άλλη μια φορά την ανύπαρκτη παιδεία
που κατέχουν οι άνθρωποι σήμερα.
Οι γυναίκες που δεν αισθάνονται
ωραία με τον εαυτό τους, προκειμένου να αρέσουν, μπορούν να τα βγάλουν όλα
φάτσα κάρτα. Κι αυτό έχει πια περάσει σαν μια αποδεκτή συμπεριφορά που εκφράζει
μάλιστα μαγκιά, θάρρος και παίρνει και χειροκρότημα. Όσοι δε, αποδοκιμάζουν
αυτή τη στάση είναι μισογύνηδες, κομπλεξικές και οπισθοδρομικοί στο σύνολο.
Είναι μία εις άτοπον απαγωγή να
αηδιάζεις στη σκέψη μίας μητέρας να θηλάζει το παιδί της και να επαινείς τη
κοπέλα με το σέξι ντύσιμο. Θα μπορούσε να είναι η κόρη σου, η αδελφή σου που
βγαίνει έτσι έξω και την κοιτάνε όλοι τόσο αδιάκριτα. Θα μπορούσε να είναι η
γυναίκα και το παιδί σου, εσύ με τη μάνα σου που κρίνεστε τόσο αυστηρά επειδή
σε θηλάζει στο πάρκο.
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να
διαχειρίζεται το σώμα του όπως πιστεύει εκείνος καλύτερα. Εφόσον αυτό δεν
προσβάλλει και δεν επιδρά αρνητικά σε κάποιον άλλον.
Ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, λοιπόν,
λίγο πριν μιλήσουμε τι είναι φυσιολογικό και τι μας έχουν κάνει να πιστεύουμε
πως είναι φυσιολογικό. Ας ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας κι ας ξαναβρούμε τις
αξίες και τα ιδανικά που χάθηκαν στην τόσο προοδευτική κοινωνία μας.
Η μητρότητα δεν είναι έγκλημα.
Είναι ένα μικρό, γήινο θαύμα κι έτσι ακριβώς πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.
