Ένας απ᾽
τους λόγους για τους οποίους εμείς οι τρελογιατροί δε θα πεινάσουμε ποτέ, είναι
ένα φαινόμενο πολύ ιδιαίτερο, που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο. Είναι το «πρόβλημα» εκείνων
οι οποίοι «δεν ξέρουν τι θέλουν» (τα-ταν!) και με τη σειρά τους ταλαιπωρούν
εκείνους οι οποίοι (τουλάχιστον δηλώνουν ότι) ξέρουν.
(Βέβαια,
σκατά ξέρουν κι εκείνοι, αλλά θα τους πιάσω μετά, έννοια σας).
Εντάξει,
ξέρω, δεν αγγίζει καν τα όρια των σοβαρών προβλημάτων, ούτε μπορεί να συγκριθεί
με ουσιαστικά προβληματικές καταστάσεις όπως π.χ. χειρισμοί ή κακοποίηση, αλλά
μία θέση στην παθογένεια των σχέσεων την έχει!
Είναι μία
αίσθηση, λοιπόν, που έχω (και πάω στοίχημα ότι δεν είναι μόνο δική μου) ότι
ορισμένος κόσμος πάσχει από μία έλλειψη… «αποφασιστικότητας».
Ή
τουλάχιστον πάσχει όταν τον συμφέρει.
Δηλώνει
ότι «δεν ξέρει τι θέλει», δεν είναι σίγουρος για το τι
σκέφτεται/αισθάνεται/ζητάει, «δεν είναι για πολλά» κι άλλα τέτοια.
(Δε
σημαίνει πάντα βέβαια ότι είναι και ο κακός της υπόθεσης, ε; Μπορεί πραγματικά
ο άνθρωπος να το ψάχνει ακόμα).
Τι, σου
θύμισε κάτι; Χμμ…
Είναι
λογικό να έχεις βρεθεί στη θέση εκείνου που αντιμετωπίζει κάποιον που «δεν
ξέρει τι θέλει και μου ᾽χει σπάσει τα τέτοια».
Μα, εσύ
που τον θέλεις; Δεν πρέπει κάπως να τα βρείτε; Μήπως να περιμένεις; Μήπως να
πάρεις σε τηλεμέντιουμ;
Όπως και
να’ χει, τα’ πιασες τα λεφτά σου…
Άμα δε
γνωρίζει ήδη ο άλλος τι είναι αυτό που ζητάει, ποιες ακριβώς είναι θεωρείς οι
πιθανότητες να του το μάθεις εσύ;
Δε
χρειάζεται τη βοήθειά σου. Όπα, όχι, κάτσε. Δε θέλει τη βοήθειά σου.
Έρχεται-φεύγει,
φεύγει-έρχεται. Και εσύ περιμένεις σαν τον… (ξέρετε ποιον) να το πάρει κάποια
στιγμή απόφαση και να καταλήξει για το πού ακριβώς θέλει να βρίσκεται. Το οποίο
μπορεί άνετα και να μη σε βολεύει, έτσι;
Πάει να
σε τρελάνει, και το απολαμβάνει (και εδώ κάνουμε και το σκυλολαϊκό μπρέικ της
εβδομάδας-μπιχ).
«Σκοτσέζικο
ντους», «Θέλεις ή δε θέλεις», «Μας έχεις βγάλει την Παναγία», είναι οι πιθανές
εκφράσεις που ψάχνετε. Γιατί όμως φέρεται ο άλλος έτσι;
Ε, λοιπόν,
δε θα το πιστέψετε.
Κάνει ό,τι θέλει, επειδή ακριβώς οι άλλοι τον αφήνουν να κάνει ό,τι θέλει! Τα λένε
όρια, κι ορισμένοι απλά δεν έχουν τόσο καλά τοποθετημένα όρια όσο άλλοι.
Δηλαδή;
Άμα από μικρός κάποιος γνωρίζει ότι μπορεί να έχει αυτό που θέλει, δε
χρειάζεται να το διεκδικήσει τόσο έντονα όσο κάποιος άλλος.
Αυτό που
του προσφέρεις εσύ θεωρεί πως μπορεί να το βρει και αλλού, πράγμα το οποίο του
δημιουργεί μία αίσθηση δύναμης και ανεξαρτησίας, και κάνει εσένα να βράζεις σαν μπιζελόσουπα.
Βέβαια,
εδώ έρχεται ο κλασικός δικηγόρος του διαβόλου και ρωτάει: «Εσύ αγαπητό χαϊβάνι,
για ποιο λόγο κάθεσαι και ταλαιπωρείσαι; Αφού βλέπεις ότι η κατάσταση δεν
αλλάζει, και το πιθανότερο είναι να βγεις (πάλι) εσύ ο χαμένος…»
Αδερφέ
δικηγόρε (και εκάστοτε δικηγόρε, είστε και πολλοί πανάθεμά σας), εδώ θα σου
απαντήσει ο ίδιος ο συγγραφεύς και θα σου πει ότι:
α) είσαι
τραχανάς, επειδή δεν είναι αυτός τρόπος να μιλάς σε κάποιον που ήδη
ταλαιπωρείται, και β) δεν είναι όλοι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τον πιθανό
χειρισμό, πόσο μάλλον από κάποιον που προσδοκούν ότι κααάποια στιγμή ίσως και
να ανταποδώσει τα όσα εκείνοι προσφέρουν…
Δεν είναι
παράλογο να το περιμένεις αυτό.
Η
προσδοκία σου τροφοδοτείται απ’ το συναίσθημά σου, το οποίο όπως έχουμε
ξαναπεί, είναι μεγάλη καριόλα όταν θέλει, και θέλει πιο πολλή προσοχή κι από
χύτρα με πρασοσέλινο που σφυρίζει. Και ξέρεις τι γίνεται άμα την ξεχάσεις, ε;
Μπουμ.
Το άλλο
άτομο θα πρέπει να αναρωτηθεί βέβαια το εξής: για ποιο λόγο θέλω να ασχολούμαι
με εκείνους που δείχνουν συναισθηματικά ανώριμοι ή «αναποφάσιστοι» (ακούγεται
πιο σοφτ αυτό, έτσι θα το λέω από τούδε και στο εξής);
Τι
κερδίζω εγώ τελικά; Είναι καλό για μένα να ασχολούμαι ή μπορεί να χάνω το χρόνο
μου;
Καταλήγοντας,
αυτό που βγαίνει ως συμπέρασμα εδώ είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι
μεν «τραβάνε» τους δε.
Δε
γίνεται να έχω προσδιορίσει αυτά που θέλω εγώ, μα να ελκύω μόνο ανθρώπους οι
οποίοι «δεν ξέρουν τι θέλουν». Αν ήταν έτσι, θα τους έστελνα μία ώρα αρχύτερα,
πριν καν φτάσω στο σημείο να παραπονεθώ.
Όχι ότι
δεν είναι δικαιολογημένο αυτό που νιώθω, όχι ότι δεν ισχύει το παράπονο. Όταν
όμως εγώ ξέρω τι θέλω, είναι μάλλον σαφές ότι δε θέλω κάποιον ο
οποίος δεν ξέρει…
Ή
τουλάχιστον ξέρω ότι δεν ξέρει, αλλά δε με νοιάζει!
Επίσης, ο
άλλος άνθρωπος ίσως και να βολεύεται όσο εγώ ταλαιπωρούμαι. Ίσως και όχι, ίσως
κι εκείνος να νιώθει άσχημα. Δε μπορώ όμως να μείνω σε μία τέτοια κατάσταση,
είναι ψυχοφθόρο και μερικές φορές και επικίνδυνο.
Χώρια που
αφήνω ευκαιρίες να φεύγουν, όσο προσπαθώ να βρω συνεννόηση εκεί όπου δεν
υπάρχει. Σκεφτείτε το.
Till next
time…
