Η σιωπή λένε ότι είναι χρυσός. Όμως
μερικές φορές είναι αυτή που μας αφήνει στο περιθώριο.
Οι επιλογές μας είναι ο τρόπος
ζωής μας που μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί, αρκεί να μπορούμε να τις
παραδεχτούμε στον εαυτό μας και να νιώθουμε πάνω από όλα περήφανοι.
Παρ’ όλα αυτά, στην πορεία
ξεχνάμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι θέλουμε να δώσουμε στο κόσμο.
Κρυβόμαστε πίσω από στερεοτυπικές απόψεις και εικόνες -που είναι το σήμα
κατατεθέν για αυτούς που δεν γνωρίζουν και από αντίδραση- και μόνο γινόμαστε
αυτά τα τέρατα που κάποιοι θέλουν να αποβάλλουν από αυτό τον κόσμο.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αλλά
θα προτιμήσω να ασχοληθώ με την γνωστή σε όλους ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα (Λεσβίες,
Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανσέξουαλ, Κουήρ, Ιντερσέξουαλ).
Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία η
οποία φοράει παρωπίδες και το μοναδικό που την ενδιαφέρει είναι με ποιον τρόπο
θα δημιουργήσει ένα κόσμο κανονικότητας. Αυτό σημαίνει μοναδικός, σκοπός της
αποτελεί η αφαίρεση των παρείσακτων, αυτών που δεν ταιριάζουν με τα καθιερωμένα
της σημερινής κοινωνίας.
Όμως, δε θα μιλήσω για το πόσο
έχει αδικηθεί αυτή η κοινότητα ή κατά πόσο ευάλωτη έχει γίνει από λεκτικές και
σωματικές επιθέσεις σε δικά της άτομα. Καιρός είναι πλέον να μιλήσουμε για το
πού έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης.
Η ελληνική κοινωνία κράζει το
φιλελευθερισμό κι έχει τα πρότυπα αυτά ως παράδειγμα προς αποφυγή. Όμως, το
πόσο φιλελεύθερος είναι κάποιος είναι κάτι το οποίο βρίσκεται στο χέρι του
καθενός και κανένα σύμφωνο συμβίωσης, κοινότητα ή Gay Pride μπορεί να το ορίσει
αυτό.
Είμαστε αυτοί που ορίζουμε την
ίδια τη ζωή μας μέσα από τις πράξεις μας.
Με το να κρύβουμε τους εαυτούς
μας πίσω από το δάχτυλο μας για το ποιοι είμαστε πραγματικά είναι κάτι για το
όποιο φταίμε εμείς οι ίδιοι πρώτα, επειδή δεν επιτρέπουμε σε μας τους ίδιους να
βγούμε από την ντουλάπα μας και μετά έρχεται η κοινωνία.
Βρίσκω απαράδεκτο το γεγονός ότι
περιθωριοποιούμε από μόνοι μας τους εαυτούς μας. Ναι! Η Ελλάδα βρίσκεται πίσω
σαν σκεπτικό αλλά δεν κάνουμε τίποτα με το να επιβεβαιώνουμε αυτό που έχουν ως
εικόνα για μας, δηλαδή του υπερβολικά θηλυπρεπή άντρα ή της ανδροπρεπούς
γυναίκας που ομολογουμένως σε κάποιες περιπτώσεις υφίσταται αλλά δεν είναι μόνο
αυτό.
Οι άνθρωποι αυτού του κύκλου λόγω
καταπιεσμένων συναισθημάτων και απωθημένων είναι δράση στη δική σας αντίδραση.
Ωστόσο, τα μέλη αυτής της κοινότητα δεν κάνουν τίποτα ουσιαστικό για να
αποδείξουν στους ίδιους ότι αγαπάνε το «είναι» τους όπως ακριβώς είναι κι έτσι
ερχόμαστε στο επόμενο λάθος.
Κάπως έτσι καταλήγουμε στην
περιθωριοποίηση γιατί προσπαθούμε απεγνωσμένα να τραβήξουμε την προσοχή με έξαλλα
ντυσίματα και συμπεριφορές που δε δείχνει πλέον ποιοι πραγματικά είμαστε. Κι
έτσι, καμιά κοινότητα, πόσο μάλλον γραμμές υποστήριξης δεν πρόκειται να μας
βοηθήσουν, αν δε μάθουμε πρώτα να αγαπάμε τον εαυτό μας. Οφείλουμε πρώτα απ’
όλα να τον έχουμε αποδεχτεί με όλες τις ατέλειες του.
Δε χρειάζεται ούτε να είστε
τέλειοι, αλλά ούτε κι υπερβολικοί. Το μοναδικό που χρειάζεται είναι να είστε
εσείς κι ο κόσμος θα σας αγαπήσει και θα σας εκτιμήσει γιατί πάνω από όλα θα
είστε ειλικρινείς.
Το θέμα είναι ότι όλα βρίσκονται
στο μυαλό. Αν μάθετε να αντιμετωπίζεται την φύση σας ως κάτι υπαρκτό και νορμάλ
και προπάντων αγαπήσετε τον εαυτό σας θα έχετε πετύχει.
Να είστε πάνω από όλα αυθεντικοί
και όχι ότι σας πασάρουν. Γιατί μερικές φορές ότι λάμπει, δεν είναι χρυσός.
