«Πρέπει να σκέφτεστε τα περιστατικά σας με σοφία» μας
λένε στη σχολή κι εγώ κάθομαι και αναρωτιέμαι τι ακριβώς είναι αυτή η «σοφία»
και τι υποστηρίζει. Σαν σωστός φοιτητής, λοιπόν, έψαξα στο ίντερνετ και λέει
πως σοφία σημαίνει να μπορείς να χρησιμοποιείς μια γνώση που έχεις κατακτήσει
με την εμπειρία και να μπορείς να σκέφτεσαι ολιστικά και όχι μόνο από την δική
σου πλευρά.
«Αποκλείεται» είπα από μέσα μου. Τόσο καιρό εγώ νόμιζα
πως η σοφία είναι κάτι ακατόρθωτο και πως πρέπει να μεγαλώσεις αρκετά για να το
αποκτήσεις. Τελικά έκανα λάθος.
Η σοφία, απ’ ό,τι εγώ κατάλαβα από τη γνωστή σε όλους μας
εγκυκλοπαίδεια του διαδικτύου, είναι ικανότητα που δε διδάσκεται, ούτε
χαρίζεται. Είναι μια δυνατότητα που έχει ο κάθε άνθρωπος και μπορεί να την καλλιεργήσει
όσο γρήγορα ή αργά θέλει, όποτε και όπως θέλει. Τότε γιατί μας λένε πως θέλει
χρόνια κόπου και κούρασης;
Διάβασα, λοιπόν, πολλά άλλα, όμως αυτό που μου έκανε
μεγάλη εντύπωση ήταν, πως εκείνα τα χρόνια της Βίβλου, η σοφία θεωρούταν ως
ιδιότητα του Θεού και πως μόνο ο Θεός την κατείχε. Οι απορίες μου ήταν τόσες
πολλές που δε χωρούν σ’ ένα φύλλο χαρτί: «Αφού είναι του Θεού, τότε γιατί
προσπαθούμε; Κι αφού μάταια προσπαθούμε, γιατί να είμαστε σοφοί;»
Μετά απ’ όλα αυτά ανακάλυψα, πως ο καθένας μας έχει
διαφορετική άποψη για την πολυπόθητη αυτή ικανότητα. Για άλλους είναι εφικτό,
για άλλους θείο δώρο και για τους περισσότερους, μια λέξη δίχως νόημα. Αφού
άρχισα να ρωτάω τους πάντες τι νομίζουν πως είναι η σοφία, κατέληξα στο
συμπέρασμα, πως η σοφία είναι ό,τι θέλουμε εμείς να είναι. Την χρησιμοποιούμε
προς όφελός μας κι έτσι έχουμε την δυνατότητα να της δώσουμε το δικό μας νόημα
και την δική μας ουσία.
Μέσα από τη φράση των καθηγητών μου, άρχισα να ψάχνω κι
εγώ το δικό μου νόημα, έτσι ώστε να σταματήσω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και να
καταλάβω πια τι εννοούν κι εκείνοι. Μετά από πολλές στραβές ερμηνείες, κατέληξα
σε μια ερμηνεία που μου ταίριαζε.
Βλέπετε, για εμένα, ο στόχος της ζωής δεν είναι η σοφία,
επειδή έχω αποδεχτεί πως μέχρι να σβήσει και το δικό μας καντήλι, θα κάνουμε
λάθη ανεπανάληπτα. Πάει η κεκτημένη γνώση και η εμπειρία.
Ο δικός μου στόχος έχει να κάνει με πιο πρακτικές
συνήθειες και μικρότερες λεπτομέρειες, οι οποίες δίνουν μεγάλο νόημα στην ζωή.
Τραγελαφικό φαίνεται, όμως μόνο έτσι μπορώ να το δω. Πάει κι η ολοκληρωμένη
κρίση. Σοφία για εμένα είναι να μπορείς να βλέπεις τα λάθη σου και να
προσπαθείς να τρως τα μούτρα σου, κάθε φορά κι από λίγο, για κάτι που η ψυχή
σου έχει ανάγκη.
Αφού κατέρριψα, λοιπόν, τον αρχικό ορισμό, έφτασα σε κάτι
εντελώς δικό μου με πολλές εγωιστικές πεποιθήσεις να κρύβονται κάτω από αυτό.
Είναι άσχημο, δε λέω, όμως δε με βοηθούσε το αρχικό, ούτε μου έδινε κίνητρο για
κάτι παραπάνω. Γι’ αυτό αποφάσισα να δώσω εγώ μια όμορφη και ουτοπική ερμηνεία.
Έτσι, κάθε φορά που πέφτω για κάτι που αγαπώ, όταν
σηκώνομαι, θα λέω πως αυτό που έκανα ήταν σοφό και πως την επόμενη φορά, θα το
κάνω καλύτερα. Και ως γνωστόν, θα το ξανακάνω λάθος.
Αυτό είναι σοφία για εμένα, να βλέπω ότι κάτι είναι λάθος
και να προσπαθώ συνεχώς να το διορθώνω. Δε με νοιάζει αν το αποτέλεσμα θα
είναι σωστό. Σημασία έχει η μέθοδος που χρησιμοποίησα να είναι η καλύτερη που
μπορούσα να βρω. Έτσι θα φτάσω στη σοφία ˙ σκαρφαλώνοντας.
