Κάθε περιοχή της Ελλάδας, εκτός
από τις φυσικές ομορφιές της, έχει και τη δική της… ντοπιολαλιά!
Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε επαφή
με τα τοπικά ιδιώματα είτε του τόπου καταγωγής μας, είτε από περιοχές που
έχουμε επισκεφθεί και με ανθρώπους από άλλα μέρη που έχουμε γνωρίσει και φυσικά
συνομιλήσει!
Κι εκεί αρχίζει η πλάκα. Ο ένας
πειράζει τον άλλο και κοντράρεται για το ποιος μιλάει χειρότερα!
Εγώ, γέννημα θρέμμα Αρκαδίας
νόμιζα πως ήμουν αρκετά εξοικειωμένη με τον περίεργο τρόπο ομιλίας και με τις
άγνωστες στους άλλους λέξεις που χρησιμοποιούσαμε. Ώσπου πέρασα φοιτήτρια στη
Πάτρα κι εκτός από Πατρινούς γνώρισα άτομα από όλη την Ελλάδα και τη Κύπρο.
Και κάπου εκεί άρχισαν τα σοκ.
Νόμιζα πως μόνο εγώ είχα λίγο
περίεργο τρόπο ομιλίας και ένιωθα άβολα που τόνιζα λίγο παραπάνω το «λι» και το
«νι» στις λέξεις.
Αφήστε που προσπαθούσα να μιλάω
ορθά και πιο εκλεπτυσμένα γιατί είχαμε και κάτι Αθηναίες στη σχολή που, με τη
πρώτη άγνωστη λέξη που έλεγες πάνω στη κουβέντα, αμέσως γούρλωναν το μάτι και
άρχιζαν τα “Oh my god”!
Ή αφού τους εξηγούσες τη σημασία
της άγνωστης λέξης (κατακόκκινη από ντροπή μη σε πουν και βλαχάκι) μετά έλεγαν
κι ένα «αχ, τι χαριτωμένο»! Ήθελες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί.
Ήρθαν όμως οι Πατρινοί να με κάνουν
να αισθανθώ όσο πιο άνετα κι οικεία γινόταν. Οι άγνωστες στους πρωτευουσιάνους
λέξεις ήταν κοινές για μας κι όσο να είναι οι Πατρινοί όχι μόνο τόνιζαν, αλλά
παρατόνιζαν τα «λι» και «νι και το σίγμα.
Κανείς δεν ξεχνά ζωντανές
μεταδώσεις του πατρινού καρναβαλιού με το δημοσιογράφο να λέει: «Λλλιλλλιπούτειοι καρναβαλλλιστές έχουν κατακλλλλλλύσει το κέντρο της Πάτρας»,
χαρίζοντας άφθονο γέλιο σε όλους!
Τα σοκ συνεχίζονταν. Είχαμε
φίλους και συμφοιτητές από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Όταν βγαίναμε όλοι μαζί έξω
γινόταν το έλα να δεις!
Ήταν η στιγμή που ο καθένας
μιλούσε τη δική του «διάλεκτο» και προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε. Τα
πειράγματα έδιναν και έπαιρναν και ο ένας κορόιδευε τον άλλο.
Τι γίνεται όταν η Πελοπόννησος
συναντήσει την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, την Αιτωλοακαρνανία, τη Θεσσαλονίκη, τη
Κρήτη, τη Ζάκυνθο, την Κεφαλονιά και την Κέρκυρα;
Πολιτισμικό σοκ και χαμός! Ωραίος χαμός βέβαια!
Δίνουμε πόνο με τα «λλλλιιιιι»
μας, οι Αιτωλοακαρνανείς αρχίζουν τα «χερ, γρουν, φούλημ, καμάριμ», οι
Ζακυνθινοί τα «τζόγια μου» οι Θεσσαλονικιές μας μαθαίνουν πως τα νύχια μας τα
βάφουμε με «όζα». Αυτό κι αν είναι Βαβέλ!
Τώρα, αν στη παρέα βρεθούν
Αθηναίοι και Θεσσαλονικείς η αιώνια κόντρα και το παντοτινό ερώτημα, σουβλάκι ή
καλαμάκι, ή το μπουγάτσα με τυρί θα κυριαρχήσουν.
Άλλο να το γράφουμε κι άλλο να τα
ακούτε.
Όσον αφορά τους Κύπριους; Απλά
απολαυστικοί. Καμία δυνατότητα συνεννόησης μαζί τους όταν μιλούν αμιγώς
κυπριακά. Εκεί απλά αποχωρείς από τη κουβέντα για να μην πηδήξεις από τη γέφυρα
Ρίου- Αντιρρίου!
Αυτοί είμαστε, λοιπόν, οι
Έλληνες. Επαρχιώτες, πρωτευουσιάνοι, νησιώτες και η λίστα, όπως και τα
ιδιώματά μας, δεν έχουν τελειωμό.
Όλοι ξεχωριστοί, όλοι μοναδικοί,
τρελοί κι αλλοπαρμένοι.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από
το κάθε περιοχή να διατηρεί ακόμη και σήμερα τον τοπικό τρόπο ομιλίας της. Όλοι
γνωριζόμαστε όλοι αυτοσαρκαζόμαστε και φυσικά αποδεχόμαστε και σεβόμαστε τους
άλλους.
Οι τοπικές διάλεκτοι είναι και θα
είναι η ταυτότητά μας κι αυτό που δίνει και τη πολυμορφία στα έθιμα, την
παράδοση και τον τρόπο ζωής σε όλες τις γωνιές της χώρας μας.
