Είναι εδώ και πολύ καιρό που λέτε, που με τρώει να γράψω
κάτι λίγο πιο… στα δικά μου χωράφια (τση ψυχολογίας, ντε).
Δε θα γράψω σήμερα για περίεργους και τοξικούς ανθρώπους,
δε θα ασχοληθώ με ακατάλληλες σχέσεις και τα συναφή. Σήμερα θα πιάσουμε ένα
θέμα που λίγο πολύ, όλους μας πιάνει (και που αν αρχίσουμε να το δουλεύουμε
ίσως δούμε κάποτε άσπρη μέρα -μεγάλο «αν», ακόμα μεγαλύτερο «ίσως»):
Μέρος πρώτο (το δεύτερο την άλλη φορά): «Πόσο δέχεσαι τους
άλλους;»
Θα μου πείτε, τι είναι οι άλλοι να τους δεχτώ; Πρόσκληση
σε εγκαίνια; Πρόταση γάμου; Επιβεβαίωση του «Αντ» στο φμπ; Μμμ, όχι…
Δέχομαι εδώ σημαίνει ουσιαστικά «αποδέχομαι», και
περιλαμβάνει το να αντιλαμβάνομαι τη θέση του άλλου, κοινωνικά, θεολογικά,
συναισθηματικά και σεξουαλικά, χωρίς να βγαίνει απ’ το πουθενά εκείνη η φωνή
που λέει: «Ναι, είναι έτσι αυτός/η, αλλά…».
Περιλαμβάνει το ότι, ακόμα κι αν κάτι δεν είναι μέσα στη
δική μου κοσμοθεωρία, αν κάτι δε συμφωνεί με τα όσα έχω διδαχτεί, αν κάτι πάει
κόντρα στον τρόπο σκέψης μου… δε θα το αντιμετωπίσω με μισαλλοδοξία.
Δε θα πετάξω πέτρες στην άλλη άποψη, δε θα κρίνω πριν
αποκτήσω μία πλήρη εικόνα (γενικά δε θα κρίνω -δεν έχω καμία αρμοδιότητα να
κρίνω!), και, κυρίως… θα καθίσω και θα ακούσω τον άλλον.
Όχι για να σχηματίσω απάντηση που θα τον κάνει να
συμφωνήσει μαζί μου. Όχι για να τον ακυρώσω και να αφαιρέσω βάρος απ’ τα
λεγόμενά του. Αλλά για να ακούσω αυτό που έχει να μου πει, ανεξαρτήτως του αν
συμφωνώ ή όχι.
Κάντε ένα πείραμα.
Μιλήστε με ένα φίλο, ένα γνωστό, τη σχέση σας.
Παρατηρήστε πόσο συχνά σε ένα διάλογο, ενώ δείχνετε ότι ακούτε τον άλλον,
ουσιαστικά σκέφτεστε μία απάντηση αντί να καταλαβαίνετε ουσιαστικά τι θέλει να
σας πει.
Και δεχτείτε το. Όχι για να αντικαταστήσετε τη δική σας
άποψη, όχι για να φερθείτε όπως φέρεται ο άλλος, όχι για να πιστέψετε στο δικό
του σύστημα αξιών, όχι για να αλλάξετε προτιμήσεις.
Αλλά επειδή είναι σημαντικό οι σχέσεις να διέπονται από
αποδοχή και σεβασμό.
«Διαφωνώ μαζί σου αλλά δέχομαι ότι βλέπεις τα πράγματα
αλλιώς».
«Δέχομαι τον δικό σου τρόπο σκέψης ακόμα κι αν έχω τον
αντίθετο».
Δε φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι αυτό, σε ένα κόσμο όπου
η κριτική είναι παντού, όλα περνούν από κόσκινο (ειδικά ηλεκτρονικό) και ο
κόσμος προτιμά να εκφράζει τρομερή μισαλλοδοξία μπροστά και πίσω απ’ τις οθόνες
του.
Είναι απίστευτα εύκολο να πετάξεις πέτρες πίσω απ’ την
οθόνη άλλωστε, έτσι δεν είναι;
Ξέρετε τι έχω παρατηρήσει;
Ό,τι και να αναρτηθεί, ό,τι και να συμβεί, από το πιο
σοβαρό μέχρι το πιο γελοίο, πάντα θα υπάρξει κάποιος που, βασισμένος στο δικό
του, ανελαστικό (και πιθανότατα κληρονομημένο από αλλού) σύστημα πεποιθήσεων θα
εκφέρει μία άποψη η οποία, τις περισσότερες φορές είναι από κακεντρεχής μέχρι
ωμά υβριστική.
Πολιτικές θα μπουν μέσα, θέματα θρησκείας, σεξουαλικές
προτιμήσεις κλπ κλπ… Το πάρτι δεν τελειώνει ποτέ.
Έρχεται όμως κάποιος που τα βλέπει αυτά και
δικαιολογημένα αναρωτιέται:
Πρώτον, εσένα ποιος σε ρώτησε; Τι σε κάνει να πετάγεσαι
απʾ το πουθενά;
(Τι δικό σου δυσεπίλυτο θεματάκι/κόμπλεξ σου ξυπνάει αυτό
που βλέπεις;)
Δεύτερον, τι θα κερδίσεις με το να κατηγορήσεις το άτομο
που γράφει (ή παίζει μουσική, ή κάνει κάποια δήλωση) με φρικτά πολλές φορές
λόγια (καταντάει τραγικό σε πολλές περιπτώσεις);
Άντε κι έβρισες. Νιώθεις γαμάτος τώρα, ε;
Τρίτον, πώς στα ανάθεμα πιστεύεις ότι μπορούμε να πάμε
μπροστά ως είδος, όταν εκμεταλλευόμαστε τα μέσα δικτύωσης για να «την πούμε» ο
ένας στον άλλο; Τόσες εφαρμογές έχει αυτό το γαμήδι που έχεις μπροστά σου, κι
εσύ επιλέγεις να βγάλεις χολή επειδή ο άλλος είπε μία άποψη ή (ω, θεοί) έκανε
ένα ορθογραφικό.
Γιατί;
Αποδέχομαι, τέλος, σημαίνει ότι αποδέχομαι τον εαυτό μου
και πως δεν αφήνω το οτιδήποτε να με «ενοχλεί», να με «προσβάλει» και να μου
βγάζει το (ιντερνετικό και μη) καθίκι από μέσα μου.
Δεν τελειώσαμε εδώ, έχει
και ο σεβασμός τη σειρά του… Next time…
