Όνειρα.
Oι περισσότεροι λένε πως είναι μια βουτιά στο υποσυνείδητο και ανάδυση της αλήθειας της ψυχής.
Ξεκάθαρα μηνύματα από το σώμα όταν δεν αντέχει άλλη ψυχολογική πίεση, έκφραση φόβων που πρέπει να αντιμετωπιστούν, αλλά κι όμορφα μηνύματα˙ σαν αυτά που σε κάνουν να ξυπνάς με χαμόγελο.
Μια μερίδα του πληθυσμού τ’ αναγνωρίζει ως σύνδεση με το σύμπαν, φορέα προειδοποίησης για κάτι κρυμμένο που κάποιος μέσα στον ευρύτερο κόσμο αποφάσισε πως άξιζε να σου φανερωθεί προς ενημέρωση, προς προστασία ή απλά για να σου πει πως όλα θα πάνε καλά.
Από όποια σκοπιά και αν τα δεις κάτι σου λένε. Το θέμα είναι… θα τα ακούσουμε ποτέ;
Θα τ’ αναγνωρίσουμε άραγε ως κομμάτι της προσωπικότητάς μας; Ή μήπως τελικά το όλο πρόβλημα είναι ότι αρνούμαστε να μας ακούσουμε;
Εντάξει, μπορεί να υπάρχουν και άνθρωποι που βλέπουν τα όνειρα της Ντάλιας -σαν αυτό με το δέντρο που τα κλαδιά ήταν καλώδια. Ε, κάπου εκεί νομίζω πως το φυσικό και το μεταφυσικό τα παρατάνε.
Εγώ πάντως δεν τα παράτησα.
Ακόμα ψάχνω στον πραγματικό κόσμο τη μικρή, καφέ αγελαδίτσα που είχα ειρωνευτεί στον ύπνο μου για να της ζητήσω συγγνώμη.
Έπρεπε, λέει, να ξυπνήσω όλα τα ζώα της φάρμας κι η μικρή καφέ αγελαδίτσα δεν ξύπναγε με τίποτα. Και, ρε φίλε, η γαϊδάρα την ειρωνεύτηκα! Τη ρώτησα μήπως θέλει να της φτιάξουμε και κάνα καφεδάκι. Μα τι ντροπή;;;
Α ναι!
Μέσα στα όνειρα, κάπου εκεί, ανάμεσα στο σκηνικό του Νταλί, κρύβονται και οι τύψεις μας.
Τα «συγγνώμη» που οφείλουμε.
Πώς ήταν οι Ερινύες που κυνηγούσαν τον Ορέστη; Κάπως έτσι! Αλλά επειδή δεν βρισκόμαστε σε κείμενο αρχαίας τραγωδίας, μαζεύτηκαν τα κορίτσια και σου λένε “ας μπούμε σε κάνα όνειρο για να τους θυμίσουμε ότι έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς”.
Πάω στοίχημα πως διαβάζοντας τα παραπάνω άρχισες να σκέφτεσαι τι έχεις κάνει και σε ποιον. Ρε, μπας και δεν είμαστε και τόσο αθώοι όσο νομίζουμε;
Μπράβο, για ψάξου! Κανείς μας δεν είναι τέλειος.
Ωστόσο… τον εαυτό σου τον σκέφτηκες;
Τις φορές που δεν ήσουν εκεί για αυτόν; Για τότε που σε πέταξες στα λιοντάρια;
Και όχι, μην αρχίσουμε τα «μα δεν φταίω εγώ μου έκαναν το ένα, μου έκαναν το άλλο». Κανείς δεν είπε πως ο κόσμος είναι πλασμένος από σκόνη μονόκερου (όσο κι αν θα το ήθελα).
Για να καταλάβεις, σκέψου πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «δεν τα παρατάω» και στο «όπα, αποσύρω τα στρατεύματά μου˙ ο πόλεμος είναι χαμένος από χέρι, δε θ’ αφήσω να μου σκοτώσουν άλλους στρατιώτες».
Εσύ, ρε κοπελιά, τις προάλλες δεν μας έφαγες τα αυτιά στο να μην τα παρατάμε;
Ναι, και θα το ξαναπώ, αλλά δεν αξίζουν όλες οι μάχες την ίδια υπομονή και επιμονή.
Και έτσι έχουμε δύο βασικές ερωτήσεις.
Ήσουν εκεί για σένα όταν όφειλες να πολεμήσεις; Και από την άλλη, σε μάζεψες να σηκωθείτε να φύγετε από έναν κρανίου τόπο;
Και αν όχι…Πού ήσουν;
Με πόσους διαφορετικούς τρόπους έχουμε απογοητεύσει την ύπαρξή μας;
Πόσες φορές τα κάναμε σκατά κι αντί να αναλάβουμε το μερίδιο που μας αναλογεί, μας χρίσαμε αθώους;
Για την ανακήρυξη ενοχής ή αθωότητας βάζουμε πάντα στη ζυγαριά εμάς κι έναν άλλο άνθρωπο.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλες τον εαυτό σου;
Πότε του απάντησες στο «που ήσουν»; Γιατί τον άφησες μόνο του να παλεύει; Γιατί δεν τον έσυρες έξω να του πεις «πάμε να φύγουμε, ρε μαλάκα, τι κάνουμε εδώ»;
Για ακόμα μια φορά από αλλού ξεκινήσαμε, αλλού βγήκαμε με αυτό το άρθρο όπως στη ζωή ένα πράγμα, ε;
Κι όμως όλα συνδέονται: τα όνειρα, οι τύψεις, οι συγγνώμες κι οι ευθύνες είναι μια αλυσίδα .
Όσο αρνούμαστε τις ευθύνες μας και δεν λέμε τις συγγνώμες μας οι τύψεις μεγαλώνουν και τότε τα όνειρα γίνονται εφιάλτες.
Α, καλέ σαν εκείνον που είχα δει ..μπλα μπλα μπλα (συνεχίστε τη ζωή σας, εγώ θα θυμηθώ τα όνειρά μου)!
