Μέχρι πού αφήνεις τον εαυτό σου να φανταστεί; Τα «κουτάκια» που κουβαλάμε δεν είναι η αλήθεια μας· είναι οι φόβοι, οι αποτυχίες και οι κρίσεις των άλλων. Ήρθε η ώρα να τα σπάσεις και να ζήσεις ελεύθερα.
Είναι η ώρα περασμένη, ησυχία. Η ζέστη της βραδιάς είναι πλέον γλυκιά. Μπροστά στην οθόνη, με χαμηλή μουσική, ήρθε η ώρα να στρέψω το βλέμμα προς τα μέσα και να επεξεργαστώ, να βάλω σε μια σειρά πράγματα. Να με ρωτήσω και να βρω τις δικές μου απαντήσεις.
Έναυσμα απόψε; Τον τελευταίο καιρό κάνω διάφορες συζητήσεις με δικούς μου ανθρώπους. Μία συμπεριφορά που μου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον είναι από ένα συγκεκριμένο, αγαπητό μου άτομο.
«Δεν το κάνω αυτό, δεν το κάνω ποτέ εκείνο» και πάει λέγοντας.
Αλήθεια, σε πόσα πράγματα βάζουμε οι ίδιοι ταβάνι στον εαυτό μας; Δε μας επιτρέπουμε καν να φανταστούμε! Κλείνουμε την ύπαρξή μας σε κουτάκια, γιατί;
Από πράγματα που λέμε στον εαυτό μας, από κρίσεις άλλων που κουβαλάμε, από μια αποτυχία που πήραμε κατάκαρδα, αντί να συνεχίσουμε την προσπάθεια, από φόβους που επιτρέπουμε να μας εξουσιάσουν και πάει λέγοντας…
Πώς θα ήταν άραγε, αν σπάγαμε αυτά τα κουτάκια; Ποιος μπορεί να μας πει τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι, όταν ακόμα κι εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε τις δυνάμεις μας;
Αν ίσως μας επιτρέπαμε να δοκιμάσουμε, να ανακαλύψουμε, να ξαναπροσπαθήσουμε;
Να προσεγγίσουμε τα πράγματα, όχι παιδαριωδώς αλλά με παιδικότητα;
Χμμμ, μυρίζει ελευθερία! Φαντάσου το λίγο, σε παρακαλώ!
Να μου δώσω την άδεια να με φανταστώ διαφορετικά, ν’ αγνοήσω τη φωνή του φόβου, να βγω από τη ζώνη βολέματος και να κυνηγήσω αυτά που θέλω. Είναι κοπιαστικό, είναι δύσκολο. Αλλά τελικά, θα διαλέξω ποιο «δύσκολο» θέλω.
Το δύσκολο που θα με πάει μπροστά, πιο κοντά στα όνειρα μου, πιο πολύ στο να γίνω αυτός που είμαι. Το άλλο δύσκολο; Το να μην τολμήσω; Απλά θα με κρατήσει καθηλωμένο, ίσως και να με ρουφήξει σε μια μουντή πραγματικότητα,, ύπουλη, σαν κινούμενη άμμος, όπου θα βυθίζομαι αργά, χωρίς να το καταλαβαίνω, στην απάθεια.
Αλήθεια τώρα; Όχι! Θα με πάω πέρα από τα όριά μου. Ακόμα κι αν το άγνωστο μου εμπνέει φόβο. Γιατί τελικά από εμένα εξαρτάται. Για να κοιμάμαι με καρδιά γεμάτη τα βράδια και να βρίσκω λόγους να χαμογελώ την ημέρα. Γιατί αυτό που ζω,, δεν μου αρκεί!
Είμαι περισσότερα, αξίζω περισσότερα και είναι στο χέρι μου να τα διεκδικήσω! Οπότε βρίσκω τι δε με ικανοποιεί, τι θέλω να αλλάξω. Ανοίγω το μυαλό μου. Βρίσκω δρόμους και λύσεις, επιστρατεύω την εφευρετικότητά μου, αφήνω τη φαντασία μου ελεύθερη να δημιουργήσει νέα μονοπάτια. Ανοίγω τα φτερά μου!
Ας χρειαστεί να προσπαθήσω πολύ, να νιώσω αδαής στην αρχή! Μου επιτρέπω να κάνω λάθος, να μην είμαι τέλεια! Να δώσω στον εαυτό μου το χρόνο που θα χρειαστεί για να τα καταφέρω. Τι είναι αυτό; Σπουδές; Δουλειά; Να φτιάξω το σώμα μου; Ν’ αλλάξω σπίτι; Πόλη; Τα πάντα μπορώ να αλλάξω!
Ο στόχος είναι να ζω την αλήθεια μου, χωρίς να κρύβομαι πίσω από βολικά ψέματα. Αχ! Πόσο όμορφα είναι, να είμαι ειλικρινής μαζί μου για το τι θέλω, να μην με στοιχειώνουν «κι αν;», να μην χρειάζεται να κρυφτώ, να χωρέσω.
Τέρμα τα ψέματα, με κοιτάω και δεν έχω τίποτα να ντραπώ. Κι ως άλλος Κίτινγκ, θα ανέβω να φωνάξω «αδράξε τη μέρα» και σε σένα! Όλα είναι τώρα. Ζήσε το!
