Όπως είναι γνωστό, εδώ και αρκετό καιρό, ο κόσμος έχει αποκτήσει σοβαρά
ψυχολογικά προβλήματα. Τα βλέπαμε να δημιουργούνται δειλά- δειλά στις αρχές της
πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα και νομίζαμε πως φταίει το Millenium, η αύξηση τιμής στο πιτόγυρο και η Πάολα.
Τελικά συνειδητοποιώ σιγά-σιγά πως δε φταίει τίποτα απ᾽ όλα αυτά (άντε λίγο η
Πάολα).
Αυτό που φταίει είναι πως έχουμε
χάσει οποιαδήποτε επαφή σε κριτική σκέψη, επιχειρηματολογία και προσωπική
άποψη.
Μόνο κράζουμε. Τίποτα άλλο.
Κράζουμε τον τυπάκο που έβγαλε βόλτα το καννίς του και δεν του φόρεσε φίμωτρο,
λες και θα ανοίξει το στόμα του και θα πεταχτεί το Alien από μέσα και θα μας φάει ζωντανούς.
Κράζουμε την κοπελίτσα με τα μπλε μαλλιά, το tattoo στ᾽ αριστερό
μπράτσο και το piercing στη μύτη επειδή το προσωπικό της στιλ
δε συνάδει με την δική μας αισθητική.
Κράζουμε οποιονδήποτε τολμάει να εκφέρει άποψη διαφορετική απ᾽ την «κοινή»
λογική, μ᾽ αποκορύφωμα το κράξιμο στα social media όπου όλοι γινόμαστε δικαστές των
πάντων, βαράμε το σφυράκι στο έδρανο και καταλογίζουμε ποινές και ευθύνες.
Χαλαρώστε λίγο, μάγκες. Μπορεί ο Βολταίρος να διαφωνεί σε ό,τι λες και να το
υπερασπίζεται μέχρι θανάτου για να μπορείς να το λες, εδώ όμως έχουμε χάσει τ᾽
αυγά και τα πασχάλια, και στον βωμό της ελευθερίας της έκφρασης εξισώσαμε την
κριτική με το κατιναριό.
Ο άνθρωπος, όσα πράγματα κι αν έχει στην ζωή του φτιαγμένα τέλεια και με χρυσό
περιτύλιγμα, δε θα νιώσει ποτέ ικανοποιημένος αν δε βγάλει λίγα γραμμάρια χολή,
πακεταρισμένα και συστημένα για τον διπλανό του.
Δεν κοιτάμε πλέον τους εαυτούς μας, δε μας νοιάζει βασικά να τους κοιτάξουμε,
όσο ξέρουμε πως ο διπλανός μας μπορεί να είναι λίγο χειρότερος στα δικά μας και
μόνο μάτια.
Δεν μας νοιάζει η αυτοεκτίμηση, ούτε η αυτοβελτίωση. Πήραμε το «αυτό», το
πετάξαμε στο κλίβανο και χορεύουμε τον χορό της φωτιάς σαν τους Μασάι. Μας
νοιάζει μόνο το «αυτός». Τι κάνει αυτός, γιατί το κάνει έτσι, πόσο βλάκας
είναι, «κοίτα τον άχρηστο» κι όλα αυτά τα ωραία κομπλιμέντα στολίζουν την
καθημερινότητά μας.
Τέτοιοι άνθρωποι που έχουν το κράξιμο για καραμέλα, πλέον, έχουν γίνει
γραφικοί. Σχολιάζουν τα πάντα( τελικά αυτά ζουν στην Κίνα κι όχι στην Αυστραλία
-άσχετο) και τους πάντες, τι μουσική ακούνε, τι κόμμα ψηφίζουν, αν σήκωσαν την
σωστή selfie με τα χείλη του Nemo και
τον κώλο της ξαδέρφης της Shakira που έφαγε τρία ταψιά γαλακτομπούρεκο,
αν βγήκαν στο σωστό μαγαζί το Σαββατόβραδο (λες και ο άκυρος φίλος στο Facebook θα κρίνει αν πέρασες καλά εσύ ή όχι).
Μιλάμε, δεν υπάρχουν τα άτομα!
Σας έχω όμως μία εκπληξούλα. Πλέον αυτούς που κράζατε, κράζετε και θα
συνεχίσετε να το κάνετε, δεν τους νοιάζει! Υιοθέτησαν αυτήν την μαλακία εκείνου
του σφίχτη απ᾽ την Πάνια και βροντοφωνάζουν με καμάρι: «Κράζεις;
Θαυμάζεις!» και πραγματικά τους χαίρομαι!
Στην τελική, άποψη μπορεί να έχει ο καθένας αλλά δε σημαίνει πως επειδή την
πετάει σ᾽ ένα Wall και του κάνουν Like άλλοι
είκοσι από κάτω, πως αποκτάει περισσότερη αξία.
Ο κόσμος γουστάρει να είναι ο εαυτός του,
γουστάρει να τα λέει έξω απ᾽ τα δόντια χωρίς να φοβάται τους δικαστές της
πούτσας, που δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν απ᾽ το να κουνούν τον δείκτη τους
μπροστά στα μάτια μας.
Η ανασφάλειά σας χτυπάει κόκκινο, κύριοι, τόσο έντονο που σε λίγο θα βάλετε και
νταβατζή από κάτω να κόβει εισιτήρια για τις καλύτερες πουτάνες του 6ου!
Όχι, δε μας ενδιαφέρει η γνώμη σας. Κρατήστε την για τον εαυτό σας για να μην
γίνω κι άλλο χυδαίος και μας πάνε μέσα για κράξιμο. Χα! Είδατε; Μαλακία δεν
είναι να σας κάνουν ό,τι κάνετε κι εσείς;
Το κράξιμο ταιριάζει σ᾽ άτομα που βγαίνουν στην δημοσιότητα για ακριβώς αυτόν
τον λόγο. Τους ενδιαφέρουν τα 15′ δημοσιότητας και γουστάρουν λάσπη, trash, σταριλίκι και κατινιές.
Οι υπόλοιποι απλά θέλουμε να πούμε τα εσώψυχα
μας, χωρίς να φοβόμαστε τον κάθε τυχάρπαστο που θα βάλει τον σταυρό στο χέρι
και θα μας στείλει στο πυρ το εξώτερον να πιούμε καφέ με τον Βελζεβούλη.
Και τώρα γουστάρω να διαβάσω σχόλια για το άρθρο και πόσο απόλυτα και
επικριτικά τα έγραψα όλα.
Θέλω κράξιμο.
Γιατί κατά βάθος δεν κράζεις…απλά θαυμάζεις.
Φιλιά στα μούτρα.
