Από τη στιγμή που αντικρίσαμε τη Σταχτοπούτα να κατεβαίνει τη σκάλα με το γυάλινο γοβάκι, η Disney φύτεψε μέσα μας την ιδέα ότι ο έρωτας είναι μοιραίος, μαγικός και μοναδικός. Μέσα από πριγκίπισσες που θυσιάζουν τον κόσμο τους για την αγάπη, φιλιά που σπάνε κατάρες και βλέμματα που δεν χρειάζονται λόγια, μεγαλώσαμε πιστεύοντας σε ένα “για πάντα” με soundtrack και happy end. Τι γίνεται όμως όταν ενηλικιωθούμε και η πραγματικότητα δεν μοιάζει σε τίποτα με το παραμύθι;
Ήμασταν μόλις 6, ίσως 7 χρονών, όταν πρωτοαντικρίσαμε τη Σταχτοπούτα να κατεβαίνει τη σκάλα με εκείνο το γυάλινο γοβάκι. Κρατήσαμε την ανάσα μας καθώς ο πρίγκιπας την έψαχνε απεγνωσμένα. Και κάπου εκεί, μέσα από παλάτια, φιλιά που σπάνε κατάρες και βλέμματα που δεν χρειάζονται λέξεις, η Disney φύτεψε μέσα μας έναν σπόρο: της ιδέας πως ο έρωτας είναι μοιραίος, μαγικός, μοναδικός. Ένας σπόρος που ποτίστηκε με τραγούδια, χορούς και πολύχρωμα happy endings και μεγάλωσε μαζί μας — μέχρι που, δίχως να το καταλάβουμε, έγινε πρότυπο του πώς «πρέπει» να είναι η αγάπη.
Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη μας επαφή με την έννοια του έρωτα έγινε μέσα από παραμύθια. Η Μπελ αγάπησε ένα Τέρας, όχι παρά τη διαφορετικότητά του, αλλά εξαιτίας αυτής. Η Άριελ άφησε ολόκληρο τον βυθό για χάρη του Έρικ. Η Χιονάτη βρέθηκε σ’ έναν γυάλινο κρυστάλλινο ύπνο, για να ξυπνήσει από το φιλί της αληθινής αγάπης. Αυτές οι ηρωίδες ήταν τα πρώτα μας πρότυπα — και οι έρωτές τους, ο πρώτος μας μυστικός πόθος.
Κάθε φορά που βλέπαμε αυτές τις ταινίες, ταυτιζόμασταν. Όχι μόνο με τις πρωταγωνίστριες, αλλά και με το ίδιο το αίσθημα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος/κάποια που θα μας δει, θα μας διαλέξει, θα μας σώσει — ή ακόμα καλύτερα: που εμείς θα τον/την σώσουμε. Ο ρομαντισμός που ζήσαμε μέσα απ’ τις ιστορίες αυτές δεν ήταν απλώς συγκινητικός· ήταν θεμέλιος λίθος στην ψυχική μας ανάπτυξη.
Και μετά… μεγαλώσαμε. Κι ο πρίγκιπας δεν ήρθε. Ή ήρθε και δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που είχαμε φανταστεί. Ο χορός τελείωσε, το γοβάκι δεν ταίριαζε, και κανείς δεν περίμενε έξω από την πόρτα με ένα άλογο και μια υπόσχεση «για πάντα». Ο έρωτας έγινε πολύπλοκος, αντιφατικός, καθημερινός. Πολλές φορές πληγωτικός. Δεν είχε σκηνές με ουράνια τόξα ούτε ορχήστρες στο φόντο. Είχε σιωπές. Είχε μηνύματα που δεν απαντήθηκαν. Είχε ανθρώπους που δεν ήξεραν να σε αγαπήσουν όπως το ήθελες.
Κι όμως, μέσα μας, κάτι εξακολουθούσε να ψιθυρίζει: «Δεν είναι αυτό ο έρωτας. Ο έρωτας είναι αλλιώς». Έτσι μας μάθανε.
Δεν είναι επειδή είμαστε αφελείς. Είναι επειδή τα πρώτα μας παραμύθια έγιναν εσωτερική φωνή. Ο έρωτας της Disney είναι αγνός. Είναι απόλυτος. Έχει νόημα. Δεν παίζεται σε παιχνίδια εξουσίας, δεν βασίζεται στον εγωισμό, δεν κουβαλάει τοξικότητα. Είναι μια υπόσχεση δύο ψυχών ότι θα αναγνωρίσουν η μία την άλλη — κι αυτό είναι κάτι που βαθιά μέσα μας συνεχίζουμε να θέλουμε.
Όχι γιατί δεν ξέρουμε πώς είναι η αληθινή ζωή, αλλά γιατί μέσα στην αληθινή ζωή εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι κάτι τόσο βαθύ, καθαρό και όμορφο μπορεί να υπάρξει. Και γιατί όχι;
Ίσως το λάθος δεν είναι ότι περιμένουμε έναν έρωτα σαν της Disney. Ίσως το λάθος είναι ότι πιστέψαμε πως δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί μπορεί ο κόσμος να μην είναι παλάτι και εμείς να μην φοράμε φορέματα με ουρές από τούλι, όμως αξίζουμε έναν άνθρωπο που θα μας κοιτάει όπως ο Αλαντίν την Γιασμίν στο μαγικό χαλί. Έναν που θα δει το φως μέσα μας, ακόμα κι όταν νιώθουμε σαν Τέρας. Κι ας μην έχει soundtrack. Αρκεί να έχει αλήθεια.
