Οι καψούρες δεν είναι έρωτες του χεριού σου. Έρχονται ξαφνικά, εγκαθίστανται στο μυαλό και στην καρδιά σου και σε διαλύουν από μέσα. Είναι αυτές οι αρρωστημένες, έντονες και σχεδόν εξαρτητικές καταστάσεις που ζούμε όλοι κάποια στιγμή. Δεν σε ρωτούν, δεν σου φέρονται καλά — αλλά σε κάνουν να νιώσεις. Κι η ζωή χωρίς καψούρα… είναι απλώς ήσυχη. Πολύ ήσυχη.
Δι@ολεμένες καψούρες. Βάσανο μεγάλο. Ο προσωπικός μας σταυρός. Άι στο καλό πια! Μόνο δράματα φέρνουν! Να χάνουμε τη μπάλα και μετά… Ώπα! Ώπα! Φρένο. Ανάσες και πάμε πάλι από την αρχή…
Δι@ολεμένες καψούρες… Ωραίες λέξεις κι οι δύο. Βαριές. Γεμάτες. Κρύβουν μέσα τους πάθη, συναισθήματα, απόγνωση, πόνο, έρωτα κι έναν φαύλο κύκλο. Τον κύκλο που δεν κλείνει ποτέ. Έτσι, στην καψούρα, όλα ξεχειλίζουν. Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο.
Καψούρα… Ξεκινάει από την εφηβεία και μετά σε ακολουθεί μέχρι όσο. Αναλόγως την ηλικιακή φάση διαφέρουν τόσο το μέγεθός της, όσο κι η αντιμετώπιση της. Στην εφηβεία είχαμε κλάματα. Πολύ Tokyo Hotel, Avril Lavigne, Evanescence, Kelly Clarkson κλπ. Δακρύβρεχτα post σε Hi5 και msn και προχωρούσαμε με ένα μόνιμο “άσε με, δεν καταλαβαίνεις!”.
Προχωρώντας, φοιτητική ζωή και πρώτη ενήλικη… Εδώ είχαμε κρασιά πολλά, έντεχνα και κλάμα, facebook πολύ κι οι πρώτες ατελείωτες συζητήσεις τύπου “τον αγαπώ, ρε Βαρβάρα”. Και περνάμε στην τελείως ενήλικη ζωή. Ας πούμε, εντελώς τυχαία 30+. Εκεί… Αχ εκεί! Ζούμε μόνο με αλκοόλ και τσιγάρο. Κάνουμε τη νύχτα μέρα, δουλεύουμε ασταμάτητα για να ξεχνιόμαστε. Πλέον δεν έχει μόνο “τον αγαπώ ρε Βαρβάρα!”, έχει “να πάει γ@μηθεί ο γαμ@σπιτος που μου έχει φάει τα καλύτερά μου χρόνια! Να κοίτα… Ρυτίδιασα! Τι να κάνουν και τα patches;” Και κάπου ανάμεσα στην παράνοια και τη λογική, ξεπετάγεται και κανένας λογαριασμός.
Δεν είναι, παιδιά! Οι καψούρες δεν είναι για καλό. Αρχή, μέση και τέλος λάθος και συνήθως κι ο άνθρωπος είναι λάθος. Ή μάλλον… Πάντα ο άνθρωπος είναι λάθος! Και αυτόν τον λάθος άνθρωπο τον θες μέχρι τελικής πτώσης.
Καλά τα λέω…. Όλα λάθος! Αλλά τι να το κάνεις; Συμβαίνει και συμβαίνει σε όλους! Μην νομίζεις πως έχεις τα πρωτεία. Όχι, όχι. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Η καψούρα δεν κοιτά φύλο, ηλικία, αποστάσεις, χρόνους. Δεν κοιτά σχέσεις, γάμους, διαζύγια κλπ. Η καψούρα εμφανίζεται ως δια μαγείας, εδραιώνεται σε μυαλό και καρδιά, σε καταστρέφει και μετά φεύγει πατώντας πάνω στα σπασμένα. Γ@μημένες καψούρες… Άλλους τους ανεβάζετε, άλλους τους παρακατεβάζετε. Απόπατο.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, χωρίς καψούρα, η ζωή δεν κυλάει. Το θέλουμε το δραματάκι μας. Το πάθος και την κ@ύλα της στιγμής. Την τρέλα. Την παράνοια μας. Θέλουμε να νιώθουμε αυτές τις πεταλούδες όταν διασταυρώνονται οι ματιές μας. Αυτή την ταχυκαρδία όταν αγγίζονται κατά λάθος τα σώματά μας. Τη φωτιά στα σπλάχνα όταν μιλάμε. Την πυρκαγιά στο δέρμα όταν ακουμπάμε. Τη δροσιά στη ψυχή όταν ενώνονται ψυχές και σώματα. Το τρέμουλο στο φιλί. Την αντίσταση στο κάλεσμα του κορμιού.
Να για αυτές τις στιγμές αξίζει να καψουρεύεσαι και να καψουρεύεσαι και να καψουρεύεσαι. Δίχως τέλος! Για αυτές τις στιγμές αξίζει να ρίξεις και το δάκρυ και το μπινελίκι σου. Αξίζει να χτυπηθείς, να λιώσεις, να καείς. Αξίζει να παρασυρθείς και να αφεθείς. Έρμαια ήμαστε… Έρμαια της κι εκείνη η πουτ@να, το απολαμβάνει!
Δι@ολεμένες καψούρες…
Κατά πλειοψηφία πονάτε, αλλά αν τύχει και έχετε κέφια, ποιος σας πιάνει. Μια αμοιβαία καψούρα σκάει σαν πυροτέχνημα και φωτίζει την πλάση. Η μονόπλευρη είναι βουβή. Για τους άλλους, γιατί για τον άμεσα ενδιαφερόμενο ο θόρυβος της είναι εκκωφαντικός.
Καψούρα και αλητεία, λένε και έχουν δίκιο. Η καψούρα δεν χαλιναγωγείται. Δεν ελέγχεται. Τα ισοπεδώνει όλα στο πέρασμά της και δεν την νοιάζει. Έτσι κι εμάς! Δεν μας νοιάζει. Τη θέλουμε. Τη ζητάμε. Έχουμε μαζί της μια σχέση μίσους και πάθους. Κι είναι λογικό…
Κοντραριζόμαστε με το πουτ@να όλα και τον φόβο. Άνιση μάχη.
Δεν μας νοιάζει… Πάμε κι ας καούμε. Μικρή η ζωή για ημίμετρα.
Χάος. Το απόλυτο.
Το χάος της δι@ολεμένης καψούρας.
