Υπάρχουν μέρες που το πρόγραμμά
μου είναι τόσο γεμάτο, που δε μου μένει χρόνος να σκεφτώ. Να σε σκεφτώ!
Είναι, όμως, κι εκείνα τα βράδια που γυρίζω μεθυσμένη σ᾽ ένα άδειο
σπίτι και η μοναξιά με κυριεύει.
Φοβάμαι να μετρήσω πόσα βράδια αναμετρήθηκα με τη μοναξιά μου.
Βράδια αξημέρωτα που οι ανασφάλειες νικούσαν τις επιθυμίες μου πανηγυρικά.
Δεν υπάρχει χειρότερο τίμημα από τούτο: να καταλογίζεις το
μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στον εαυτό σου για την τροπή που πήραν τα πράγματα.
Επειδή δεν απαίτησες αυτά που άξιζες.
Επειδή δε φώναξες δυνατά αυτά που
επιθυμούσες.
Επειδή δεν προσπάθησες να
πιστέψεις σε αυτά που ένιωθες.
Και στην τελική, αποχώρησες μόλις αφέθηκες.
Θέλει μαεστρία, φίλε μου, να μένεις με γυμνή την ψυχή σου.
Πέρασε καιρός μέχρι να το ανακαλύψω. Όταν, εν αγνοία σου, γδύθηκα
κι ένιωσα κάθε αγκαλιά σου να ζεσταίνει τα αθέατα κομμάτια του εαυτού μου. Όταν
άγγιζα τα όρια της υπερβολής απλά για να σε δω.
Όταν ο πόνος της εξαφάνισης και της αδιαφορίας με έσκιζε στα δύο.
Όταν τελικά, βρέθηκα με αλυσίδες στα πόδια.
Κάθε βήμα, απαιτούσε αποθέματα ψυχικής δύναμης.
Εσύ που με κρατούσες στάσιμη, μου αντλούσες δύναμη να προσπαθώ για
σένα. Να προσπαθώ με σένα. Παράνοια, δεν νομίζεις;
Γούσταρα να σου προκαλώ τόσο πόνο, προκειμένου να πάρω την
επιβεβαίωση στο βαθμό και τη μορφή που μου αρκούσε. Ταυτόχρονα, όμως, ήθελα ν᾽
αναζητάς το δικό μου ώμο για να γείρεις, κι εγώ να σε αφήνω χωρίς δεύτερη
σκέψη. Ήθελα να σε φροντίζω και να απαλύνω τις πληγές που σου προκαλούσα.
Περίεργες ώρες, αρρωστημένες σκέψεις.
Ακόμη έρχεσαι. Παίρνεις την επιβεβαίωσης που χρειάζεσαι και
χάνεσαι, χωρίς ποτέ να έχεις συλλογιστεί τις δικές μου προθέσεις. Σε βολεύει να
μη μαθαίνεις.
Ακόμη να καταλάβεις ότι τρεφόμαστε από το δηλητήριο που
ανταλλάζουμε.
Καταριέμαι την απουσία σου και σε αναζητάω. Έχω ανάγκη να ξοδευτώ
πάλι για σένα, να σε μισήσω και να σε ερωτευτώ από την αρχή.
Έχεις ανάγκη την ύπαρξή μου στην ζωή σου, γιατί ευχαριστιέσαι να
με βλάπτεις.
Ερωτοτροπούμε με κάθε ιδέα που μας θέλει βασανιστικά χώρια και
επιμένουμε σε ένα τοξικό «μαζί».
Μια μέρα θα βρω μόνη μου την δύναμη να σπάσω τις αλυσίδες σου και
όταν ρακένδυτος επιστρέψεις στο γνωστό κατάλυμα μου δε θα έχω τίποτα να σου
προσφέρω.
«Μου τελείωσε η αγάπη, κόψε την τράκα», θα σου πω και θα σου
χαρίσω το δηλητήριο που σου χρωστούσα.
Ξημερώνει και συνέρχομαι. Είναι η ώρα που σε στέλνω στο διάολο και
αποφασίζω να σε αποβάλλω, τοξική μου ουσία. Γεμίζω το πρόγραμμά μου ώστε να μην
έχω χρόνο να σκεφτώ. Να σε σκεφτώ.
